่เด็กน้อยถามว่า “ให้พี่ช่วยดูแลเสี่ยวเป่าก่อนดีหรือไม่”“ไม่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคัดค้านทันที เขาปฏิเสธท่านลุงใหญ่ของเขาอย่างมีจุดยืนเยี่ยนอวี๋กะพริบตาให้พี่ใหญ่ของเขา บอกว่าเด็กน้อยคนนี้ของนางนางก็ฝืนใจเขาไม่ได้เช่นกันเยี่ยนจื่อเยี่ยหัวเราะ “ใช่แล้ว พวกเจ้าทั้งสามต้องอยู่พร้อมหน้ากัน เช่นนั้นลุงไปทำข้าวต้มให้เสี่ยวเป่าดีหรือไม่”“ดี” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นด้วยและยังขอร้องว่า “เอา เนื้อๆ”
เยี่ยนจื่อเยี่ยนานๆ ทีจะหยิกหลานชายน้อย “ได้ ใส่เนื้อให้เสี่ยวเป่าเยอะๆ เลย”“ฮี่…” เด็กน้อยที่คอยมองท่านพ่อตลอดทางจึงยิ้มร่าอย่างมีความสุขออกมาเยี่ยนจื่อเยี่ยชอบรอยยิ้มหวานของหลานชายน้อยคนนี้มาก ไม่อยากเห็นใบหน้าตึงเครียดของหลานชายน้อย สีหน้านั้นเหมือนกับสีหน้าของน้องสาวเวลาเป็นทุกข์ เขารู้สึกสงสารจับใจเยี่ยนอวี๋เองก็จูบเด็กน้อยที่ยิ้มร่า ก่อนจะลาพี่ใหญ่แล้วเข้าไปวางสามีนางลงเด็กน้อยคอยประกบอยู่ตลอดเวลาและยังเข้ามาช่วยเป็นครั้งคราว อย่างเช่นตอนที่ช่วยหยิบหมอนให้ท่านพ่อ เขาเป็นเด็กดีและน่ารักมากหลังจากจัดที่นอนให้สามีเสร็จแล้ว นางก็อุ้มเด็กน้อยมากล่อม“เสี่ยวเป่านอนกับท่านพ่อสักหน่อยดีหรือไม่จ๊ะ” ลูกคนนี้ของนางต้องง่วงแล้วแน่ๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินดังนั้นก็หาวตามคาด เขากอดท่านพ่อเขาไว้ “แม่… ด้วย”เยี่ยนอวี๋มองเจ้าตัวน้อยในอ้อมอกและมองต้าซือมิ่งบนเตียงก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ แม่นอนเป็นเพื่อนเสี่ยวเป่าและพ่อเ
