ือก็ยังปกติดีแต่โลกีไม่อยู่ที่นี่ นานๆ ทีซีหวังหมู่จึงจะแสดงความเป็นห่วง “เชลยคนนั้นคงจะตายไปแล้ว คงไม่มีผลกระทบอะไรใช่หรือไม่”“ผลกระทบน่ะมีแน่ แต่ยังตายไม่ได้” ต้าซือมิ่งผู้ที่ควบคุมทุกอย่าง เขารู้แก่ใจดี “วิชาต้องห้ามสายเลือดของราชวงศ์แอตแลน ข้าลบล้างไปแล้ว”“แค่ก…” กู้จื่อเฟิงที่ไอออกมาเป็นเลือดอย่างอ่อนแอพูดได้เพียงว่าวิธีการของต้าซือมิ่งคนนี้ทำให้เขาจำเป็นต้องยอมจริงๆ แม้แต่ให้สิทธิ์เขาทำให้ปฐมราชินีจดจำเขาไว้ก็ไม่ยอมให้ทว่า… ซีหวังหมู่ถามขึ้นว่า “จวินโฮ่ว เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงไม่ลบล้างตั้งแต่แรก”“เจ้าโง่หรือไง” อินหลิวเฟิงกลอกตา “เช่นนั้นจะทำให้กูไหน่ไนได้รับบาดเจ็บไงเล่า เจ้าดูชุนซิ่นจวินสภาพจะตายมิตายแหล่นี่สิ ต้าซือมิ่งจะทำใจได้หรือ”“อ๋อ” ซีหวังหมู่เข้าใจทันที “ที่แท้คำนึงถึงนายท่าน”เทียนตี้รู้สึกจุก “…จะว่าไปแล้วตอนนั้นเรื่องเป็นเช่นนี้แล้วอาจารย์พ่อยังคำนึงถึงเรื่องนี้” เทียบกับการถูกดูดกลืนแล้ว อาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้คงไม่เป็นอะไรหรอก
เยี่ยนอวี๋เองก็คิดเช่นนั้น นางจึงมองสามีอย่างไม่เข้าใจนักทว่าต้าซือมิ่งตอบด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ตอนแรกคิดไม่ถึง”“อ๋อ เช่นนี้นี่เอง” ซีหวังหมู่เชื่ออินหลิวเฟิงกลอกตาอีกครั้ง บ่นในใจไม่หยุดว่า ‘เชื่อเจ้ากะผีน่ะสิ’กู้จื่อเฟิงก็ไม่เชื่อ แต่ก็ไม่สำคัญแล้ว มีชีวิตอยู่ต่อไปก็ดีเหมือนกันทว่า… เขาตอบคำถามของเยี่ยนอวี๋ว่า “ครานั้นพนันกับปฐมรา
