ชินีว่าหลังจากจักรพรรดิหูจวิ้นแพ้แล้ว ข้าน้อยจะยอมจำนนต่อท่าน แต่ข้าน้อยไม่ได้ทำ ดังนั้นวันนี้คงเป็นกรรมตามสนองของข้า”เยี่ยนอวี๋ที่ได้ยินดังนั้นจึงเลื่อนสายตาจากต้าซือมิ่งมาที่กู้จื่อเฟิง“ในเมื่อเช่นนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็ไม่ได้ติดค้างอะไรข้าแล้ว แต่เจ้าติดบุญคุณชีวิตสามีข้า ดังนั้นก็จงทำงานให้ข้าต่อไป”“ยินดีที่จะรับใช้ท่าน” กู้จื่อเฟิงกำหมัดประสานมือต้าซือมิ่งเม้มปาก เขาแอบหยิกมือของภรรยาเงียบๆเยี่ยนอวี๋กะพริบตามองสามีของนาง ดวงตาสุกใสคู่หนึ่งราวกับกำลังถามว่า “ทำไมหรือ”ท่าทีใสซื่อบริสุทธิ์นั่นเหมือนกับเด็กน้อยไม่มีผิด
ต้าซือมิ่งที่เม้มปากอีกครั้ง เขาก็ยืนมือไปบีบหน้าของภรรยาเบาๆ ทำเอาปฐมราชินีเยี่ยนงุนงง ถึงอย่างไรทุกคนก็กำลังมองอยู่ ยังมาบีบ… ทว่าเยี่ยนอวี๋ยังไม่ทันต่อต้านครืนเสียงระเบิดในหลุมศพดังขึ้นกว่าเดิมความเอ็นดูในสายตาของทุกคนกลายเป็นความเคร่งขรึมทันทีทุกคนมองไปที่หลุมศพแล้ว“อ้ะ”เด็กน้อยอ้าปากค้างเหม่อมองหลุมศพที่ระเบิดเหมือนกับน ้าที่เดือดพล่านวิ้งระหว่างคิ้วของต้าซือมิ่งกลับแผ่ซ่านแสงจางๆ ออกมาอีกครั้งในขณะเดียวกัน…ณ ศูนย์กลางความมืดนิรันดร์ที่แตกแยกอย่างต่อเนื่อง เงาที่ยืนอยู่ในความมืดได้เปล่งแสงสีขาวจางๆออกมา ไม่เพียงเท่านี้…วิ้ง‘ต้าซือมิ่งผมสีดำ’ ท่านนี้ที่จู่ๆ ลืมตาขึ้น เขาลืมตาที่ไม่มีลูกตาดำคู่หนึ่ง ในนั้นมีเพียงสีขาวเหมือนหมอกทว่าสว่างไสวเหมือนกับแสง
จ
