เด็กน้อยที่เดิมทีพิงอยู่ในอ้อมอกของท่านพ่อท่าทีสะลึมสะลือกำลังจะหลับ ลุกขึ้นมากอดท่านพ่อเขาไว้ทันที ดวงตาโตเป็นประกายของเขายังมองเข้าไปในส่วนลึกของแดนมืดนิรันดร์สองพ่อลูกนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋ตึงเครียดขึ้นมาด้วยทันที “มาแล้วหรือ”“อะไรมาแล้ว” อินหลิวเฟิงไม่เข้าใจจิ่วอิงยื่นศีรษะออกมา “สัตว์ประหลาดมาแล้ว”“ถอยไปทางตรงกันข้าม” หรงอี้ซึ่งแยกทิศทางได้ด้วยเหตุนี้ ‘ลากครอบครัว’ ไปในทิศทางตรงกันข้ามที่เด็กน้อยกำลังมองทันทีซีหวังหมู่และเทียนตี้จึงรีบตามไป ในขณะเดียวกันพวกเขาก็จับตามองรอบด้านอย่างระมัดระวังตัว เป็นกังวลกับสิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญาเหล่านั้น เหตุผลหลักๆ เป็นเพราะการโจมตีของพวกเขาไร้ผลต่อสิ่งมีชีวิตเหล่านี้“สถานที่แบบนี้ ข้าไม่อยากมาอีกแล้ว เจ้าสัตว์ประหลาดบ้านั่นรับมือยากจริงๆ ประสาทสัมผัสทั้งห้ายังสูญหายหมดสิ้น ไม่รู้ทิศทางโหดร้ายเกินไปแล้ว” อินหลิวเฟิงปราชดปราชันไม่หยุด “รู้สึกเหมือนกับว่าตนเองเป็นคนตาบอด อยากจะหนีก็ไม่รู้ว่าต้องหนีไปทางไหน”
“นายน้อยท่านกลัวอะไร ท่านเสี่ยวเป่าปกป้องท่านอยู่นี่” เอ้อร์เหมาอดทอดถอนใจไม่ได้ “เมื่อครู่นี้ไม่ทันได้พูด ข้าน้อยคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าที่แท้ท่านมีความสัมพันธ์แบบนี้กับท่านเสี่ยวเป่า”“ความสัมพันธ์แบบนี้มันทำไมกัน เจ้าอิจฉาก็ไม่มีให้” อินหลิวเฟิงพูดเหน็บแนมอย่างไม่สบอารมณ์เสร็จแล้วก็เข้าไปหาเด็กน้อย“ท่านเสี่ยวเป่า ท่านปกป้องข้าหน่อยได้หรือไม่”เด็กน้
