ับหนี่ว์วามีภูมิคุ้มกันกับพลังโจมตีทุกประเภทเหมือนกับสิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญาของที่นี่หากเป็นเช่นนี้ต่อไป… เทียนตี้ไม่ทันคิดวิธีได้ จู่ๆ อินหลิวเฟิงก็ร้องตะโกนขึ้นว่า “กู้จื่อเฟิง เจ้าทำอะไรน่ะ”ครานี้เอง กู้จื่อเฟิงที่หายตัวไปอย่างรวดเร็ว เขาย่อตัวลงข้างๆ ขาของเยี่ยนอวี๋โลกีมีลางสังหรณ์ไม่ดี ถึงอย่างไรกู้จื่อเฟิงรู้จักแอตแลนของพวกเขาเป็นอย่างดีสุดท้าย… กู้จื่อเฟิงไม่ได้ทำให้ลางสังหรณ์ของโลกีผิดหวังจริงๆเขาหยิบขวดเครื่องลายครามออกมา เทเลือดหยดหนึ่งลงไปในเชือกชีวิตนั่น ในขณะเดียวกันก็ร่ายคาถาออกมาและคาถานี้… เพียงพอที่จะทำให้โลกีตะคอกว่า “กู้จื่อเฟิง เจ้าหุบปากซะ!”น่าเสียดาย กู้จื่อเฟิงไม่มีทางหุบปากกเชือกที่คล้องขาของเยี่ยนอวี๋ไว้ก็คลายออกทันทีที่เลือดหยดนั้นผสานเข้าไปครานี้เอง…
เทาเที่ยที่รู้สึกได้กลับตะโกนขึ้นว่า “จงมาให้หมด!”ซู่พลังกลืนกินอันน่าสะพรึงที่พุ่งออกมาราวกับกระแสน ้ากลืนกินโลกีอย่างรวดเร็ว“หยุด”ต้าซือมิ่งที่วาดยันต์ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นกลางอากาศปิดผนึกพลังกลืนกินทั้งหมดทันทีในขณะที่เยี่ยนอวี๋กอดสองพ่อลูกไว้ มืออีกข้างหนึ่งก็คว้ากู้จื่อเฟิงถอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็วทว่า… นางคว้ากู้จื่อเฟิงไว้ไม่ได้ ฝ่ายหลังหลุดออกจากมือของนางแล้วนี่มัน…
