ขาเอง… ก็ทำได้ทว่าสิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญามีมากเกินไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยกินไม่หมดเหตุผลหลักเป็นเพราะการฝ่าวงล้อมเมื่อครู่นี้ ดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์รสหมาล่ากินอิ่มจนเรอไปแล้ว ไม่สามารถขยับได้แล้วแต่ว่ากองทัพแน่นขนัดเมื่อครู่นี้ อินหลิวเฟิงแค่คิดก็รู้สึกขนหัวลุก “หากไม่มีดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ของท่านเสี่ยวเป่า พวกเราคงถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว จักรพรรดิเปลวเพลิงโหดเหี้ยมจริงๆ”“น่าเสียดายที่เขากลับสู่ธรรมชาติแล้ว เจ้าแม่หนี่ว์วาก็ถูกกลืนกินไปแล้ว มิเช่นนั้นควรจะจับไว้ กลับไปค่อยคิดบัญชี” ซีหวังหมู่พูดพลางกัดฟัน เห็นได้ชัดว่าโมโหมาก
ทว่าคำพูดของซีหวังหมู่เตือนเยี่ยนอวี๋ว่า “ตี้จวิ้น ไท่เฮ่าเป็นอย่างไรบ้าง เขารู้อะไรบ้างหรือไม่ อย่างเช่นว่าตอนนี้เราควรออกไปอย่างไร”“หัวรั้นยิ่งนัก ไม่ยอมพูดอะไรเลย หลังจากถูกข้าจับไว้แล้วก็เอาแต่นอนเป็นศพ” เทียนตี้โมโหมาก “ข้ามีเวลาเมื่อใด จะสำรวจวิญญาณของเขา”“อย่าบุ่มบ่าม ระดับของเขาไม่ด้อยไปกว่าเจ้า แว้งกัดเจ้าได้ตลอดเวลา” เยี่ยนอวี๋เตือนด้วยสีหน้าจริงจังเทียนตี้ย่อมรู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นจึงไม่ได้สำรวจวิญญาณของไท่เฮ่าในเวลานี้ ทว่า…เยี่ยนอวี๋เพิ่งจะเตือนเขาเสร็จ นางก็รู้สึกว่าชายข้างหลังนางตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในขณะเดียวกัน…ในส่วนลึกของแดนมืดนิรันดร์ เงาของร่างร่างหนึ่งยืนขึ้นแล้ว“อ้ะเนะ”
