ทว่ำอินหลิวเฟิงหัวเรำะทันที “ดูสิ บอกว่ำกูไหน่ไนกลับมำไม่ได้แล้ว สุดท้ำยพวกเจ้ำยังโยนควำมผิดให้ต้ำซือมิ่งอย่ำงลุกลนเช่นนี้ นี่เป็นเพรำะเจ้ำไม่มั่นใจแล้วยังคิดจะยุยงให้แตกแยกหรือ”เอ้อร์เหมำได้ยินดังนั้นจู่ๆ ก็รู้สึกว่ำนำยน้อยของตนฉลำดจริงๆเขำจึงพูดขึ้นว่ำ “นำยน้อย ใช้ได้นี่ แผนกำรชั่วร้ำยเช่นนี้ ท่ำนยังรู้ทัน”“แน่นอน ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ ยังมีหน้ำมำเป็นห้ำจักรพรรดิบรรพกำล ข้ำว่ำแล้วว่ำไม่มีทำง เทพบรรพกำลทั้งห้ำต้องตำยไปแล้วแน่ๆ”อินหลิวเฟิงเชื่อมั่นในควำมคิดของตนเองมำก ท ำให้กู้จื่อเฟิงที่เดิมทีรู้สึกสงสัยในตอนแรกเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว “หำกข้ำน้อยเดำไม่ผิดควำมเคลื่อนไหวในถ ้ำมรณะในยำมนี้ เทพทั้งห้ำก็คงคิดไม่ถึงใช่หรือไม่ เห็นทีปฐมรำชินีคงไม่เป็นดั่งที่พวกเจ้ำปรำรถนำ กำรคำดกำรณ์ของพวกเจ้ำมีควำมแม่นย ำต ่ำมำกเหมือนกัน”“นั่นน่ะสิ” ครำนี้ซีหวังหมู่ก ำลังคิดว่ำกู้จื่อเฟิงคนนี้ก็ไม่ได้น่ำรังเกียจเช่นนั้นแล้วทว่ำไท่เฮ่ำกลับไม่ได้ตอบสนองใดๆ อีก เขำ หนี่ว์วำและจักรพรรดิเปลวเพลิงล้วนก ำลังมองจักรพรรดิเซวียนหยวนที่สลำยจนแทบจะไม่เห็นใบหน้ำแล้ว
“ทุกท่ำน ลำก่อน” เสียงอ ำลำสุดท้ำยของจักรพรรดิเซวียนหยวนดังสะท้อนในถ ้ำมรณะ แทบจะถูกเสียงเคลื่อนไหวในถ ้ำกลบไปแล้วอย่ำงน้อยเอ้อร์เหมำและจักรพรรดิเปลวเพลิงก็ได้ยินไม่ชัดเจ้ำแม่หนี่ว์วำน ้ำตำไหลทันที เสียงสะอึกสะอื้น “เจ้ำวำงใจเถอะ”พวกเขำทั้งห้ำอยู่ด้วยกันมำหลำย
