สิบล้ำนปี บัดนี้กำรใหญ่ยังไม่ส ำเร็จ กลับต้องอ ำลำสหำยทั้งสองไปทีละคน ควำมรู้สึกเช่นนี้…แม้แต่จักรพรรดิเปลวเพลิงก็อดไม่ได้ที่จะหลับตำลงไท่เฮ่ำยังคงสงบนิ่งและพูดตำมว่ำ “วำงใจเถอะ” ไม่ว่ำอย่ำงไร เรำต้องท ำให้ควำมปรำรถนำของเรำเป็นจริงทั้งหมด ไม่ว่ำจะต้องแลกด้วยอะไรจักรพรรดิเซวียนหยวนได้ยินดังนั้น แม้ยังคงมิอำจวำงใจได้ แต่สุดท้ำยก็ต้องหลับตำที่สลำยไปแล้วลงจำกนั้น…“…”จักรพรรดิเซวียนหยวนสูญสลำยต่อหน้ำต่อตำทุกคนส่วนเยี่ยนชิงที่ถูกเขำจับตัวมำก็ย้ำยไปอยู่ในมือของไท่เฮ่ำเจ้ำแม่หนี่ว์วำอดตะโกนขึ้นไม่ได้ “เซวียนหยวน!”จักรพรรดิเปลวเพลิงน ้ำตำไหล…
ซีหวังหมู่รู้สึกเสียใจแปลกๆ นำงจับแขนเสื้อของอินหลิวเฟิงขึ้นมำเช็ดน ้ำตำ “ไม่รู้ว่ำเหตุใดข้ำต้องร้องไห้ พวกเขำท ำตัวเองทั้งนั้น ทั้งๆ ที่สมควรตำยอยู่แล้ว”เทพอัสนีลูบศีรษะของซีหวังหมู่เบำๆ รู้สึกเสียใจมำกเช่นกันพวกเขำล้วนเคยเป็นพี่น้องที่ต่อสู้เคียงบ่ำเคียงไหล่ กระทั่งปกป้องซึ่งกันและกันได้กลับต้องมำถึงจุดๆ นี้ รู้สึกเสียใจมำกจริงๆทั้งหมดนี้ไม่จ ำเป็นเลย มิหน ำซ ้ำยังเป็นกำรเสียสละที่ไร้ควำมหมำยทั้งๆ ที่พวกเขำสำมำรถมีชีวิตที่ดีกว่ำนี้ได้ ไม่ว่ำจะเป็นจวนซวีหรือเซวียนหยวนแต่ว่ำ… เทพบรรพกำลทั้งสองที่เคยสร้ำงคุณูปกำรต่อสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ กำรร่วงหล่นของพวกเขำต้องร่วงหล่นในที่ที่มืดมนไร้แสงตะวันแห่งนี้ และยังร่วงหล่นไปอย่ำงไร้ควำมหมำยมันน่ำเศร้ำเพียงใดมันน่ำเส
