ียดำยเพียงใดมันน่ำปวดใจเพียงใด…อินหลิวเฟิงที่มีสติดี เขำกลับสงบนิ่งมำก “ถือว่ำเป็นค่ำชดใช้ที่จับเจ้ำส ำนักเยี่ยน สมควรแล้วล่ะ”
“จริง” ซีหวังหมู่ไม่เสียใจแล้ว “ต ่ำช้ำเช่นนี้ ข้ำยังร้องไห้เพรำะเขำ ข้ำคงบ้ำไปแล้ว”เทพอัสนีพูดไม่ออกบอกไม่ถูก “พอแล้ว ถึงอย่ำงไรอีกหนึ่งเค่อนำยท่ำนก็จะออกมำแล้ว ครำนี้อย่ำคิดจะหนีแม้แต่คนเดียวล่ะ”ค ำพูดนี้… อินหลิวเฟิงไม่ได้พูดต่อ เขำมองเยี่ยนชิงที่สลบไปรู้สึกว่ำเกรงว่ำเรื่องนี้จะซับซ้อนตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ เขำพบว่ำทวยเทพบรรพกำลทั้งห้ำคนนี้ตั้งใจจะฆ่ำกูไหน่ไนและต้ำซือมิ่งให้ได้ เพื่อสิ่งนี้แล้วพวกเขำสำมำรถสละทุกอย่ำงได้และสำมำรถท ำทุกวิถีทำงในเมื่อพวกเขำจับบิดำของกูไหน่ไนมำ ย่อมมีวิธีกำรที่เลวทรำมและอ ำมหิตที่สุดเพื่อท ำให้กูไหน่ไนล ำบำกเรื่องนี้… จำงอวิ๋นเมิ่งก็รู้แล้ว ดังนั้นตั้งแต่ที่นำงเห็นเยี่ยนชิง นำงก็น ้ำตำคลอ เงียบไม่พูดไม่จำจนถึงบัดนี้ เพรำะรู้ว่ำตนเองก ำลังจะต้องเผชิญกับอะไร แต่นำงยังคงพยำยำมหำวิธีแก้ไขปัญหำเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ นำงจะปล่อยให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ล ำบำกใจไม่ได้พี่ชิง นำงจะปล่อยให้สำมีมีอันตรำยไม่ได้นี่คือควำมคิดทั้งหมดในใจของจำงอวิ๋นในยำมนี้ แต่นำงรู้ดีว่ำเกรงว่ำเรื่องนี้จะยำก กระทั่ง…เกรงว่ำสำมีนำงจะเลือกฆ่ำตัวตำยเพื่อบุตรสำวอันเป็นที่รัก
“พี่ชิง”จำงอวิ๋นเมิ่งรู้สึกหมดแรง แต่นำงไม่แสดงออกมำ กลัวว่ำบุตรชำยคนโตจะเป็นห่วง ทว่ำเยี่ยนจื่อเยี่
