ยที่เงียบเช่นกัน เขำย่อมคิดได้ว่ำท่ำนพ่อและน้องสำวของเขำจะต้องเผชิญกับ ‘กำรเลือก’ อย่ำงไรให้ตำยเถอะเยี่ยนจื่อเยี่ยพยำยำมท ำลำยค่ำยกลสกัดกั้นที่กดตนเองไว้ครั้งแล้วครั้งเล่ำ แต่เขำก็พบว่ำพลังที่ตนเองแผ่ซ่ำนออกมำล้วนเหมือนกับหินที่จมสู่มหำสมุทร ไร้ประโยชน์ดังนั้นแล้ว นี่เขำจะต้องนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้โศกนำฏกรรมเกิดขึ้นหรือไม่ได้เยี่ยนจื่อเยี่ยไม่ยอมปล่อยให้น้องสำวตกอยู่ในอันตรำย และมีเพียงท่ำนพ่อที่สำมำรถ ‘ช่วย’ อีกครั้งสองแม่ลูกจึงก ำลัง ‘พยำยำม’ เพื่อสิ่งนี้คนหนึ่งก ำลังหำวิธี อีกคนหนึ่งก ำลังทดลองครั้งแล้วครั้งเล่ำแต่ทั้งหมดนี้ส ำหรับไท่เฮ่ำแล้ว ไม่ได้ก่อเกิดปัญหำใดๆ เขำยังคงมองไปที่ส่วนลึกของแดนมืดนิรันดร์อย่ำงเงียบสงบ คอยสัมผัสแรงสั่นเทือนที่สั่นอย่ำงต่อเนื่อง
“หรือไม่ให้ข้ำเข้ำไปดู” จักรพรรดิเปลวเพลิงอดเสนอขึ้นไม่ได้เจ้ำแม่หนี่ว์วำคัดค้ำน “เจ้ำเข้ำไปแล้ว แม้จะเกิดอะไรขึ้น เจ้ำจะออกมำบอกพวกเรำได้หรือ”จักรพรรดิเปลวเพลิง “…”เขำเองที่ร้อนรนเกินไปแต่ว่ำสถำนกำรณ์เป็นอย่ำงไรแล้วนะ?มิน่ำแดนมรณะจึงขังปฐมรำชิเนีเยี่ยนและเจ้ำแซ่หรงคนนั้นไม่ได้หำกเป็นช่วงก่อนจะเกิดแรงสั่นสะเทือน จักรพรรดิเปลวเพลิงยังมั่นใจมำก เช่นนั้นตอนนี้… อย่ำว่ำแต่จักรพรรดิเปลวเพลิงจะไม่มั่นใจเลยเจ้ำแม่หนี่ว์วำและไท่เฮ่ำก็ไม่มั่นใจเช่นกันโดยเฉพำะเมื่อแรงสั่นไหวนี้นอกจำกจะสั่นไหวไม่หยุดแล้วเหมือนกับว่ำสถำนกำรณ์จะรุนแรงขึ้นด้
