วยถึงอย่ำงไร… ต้ำซือมิ่งก็อุ้มเด็กน้อยที่กินอิ่มแล้วเดินเข้ำไปส ำรวจข้ำงหน้ำอย่ำงระมัดระวังพร้อมภรรยำเอิ๊กกกเยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่เรอเสร็จรู้สึกอิ่มเอม ครำนี้เขำอยำกนอนอีกแล้วเยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่ม “ง่วงแล้วก็นอน”“ไม่” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่เบิกตำโต “ก็ ยังมี ข้ำวปลำอยู่”
เยี่ยนอวี๋ “…” เพื่อกินแล้ว เจ้ำตัวน้อยคนนี้ยอมไม่นอนได้ ลูกของนำงช่ำงเป็นคนที่ ‘ยอม’ ทิ้งทุกอย่ำงเพื่อของกินจริงๆทว่ำ… ต้ำซือมิ่งลูบศีรษะของเด็กน้อยเบำๆ พูดว่ำ “หำกมีอีก พ่อจะจับให้เจ้ำ”“จริง หรือ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ตำลุกวำว เขำดีใจมำก “จับ ได้หรือ”“กระเป๋ำของเจ้ำเก็บได้ แต่ต้องเอำของข้ำงในออกมำให้หมด มิเช่นนั้นเจ้ำปลำตัวใหญ่จะกินทุกอย่ำงในนั้นหมด”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำได้ยินดังนั้นก็หยิบจิ่วอิง แอนนำน้อย ขนมและของเล่นอื่นๆ ออกมำจนหมด “ไม่เอำ”หำกไม่ใช่เพรำะเยี่ยนอวี๋มือไว จัดของของเด็กน้อยไว้อย่ำงเป็นระเบียบและรวดเร็ว ของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยของเขำคงกระจัดกระจำยลอยท่ำมกลำงควำมมืด ไม่เหลือร่องรอยแล้วจิ่วอิงประท้วงทันที “เพื่อข้ำวค ำเดียว ข้ำปู่จิ่วของเจ้ำ เจ้ำก็ไม่เอำแล้วรึ”เด็กน้อยที่ยื่นมืออวบอ้วนออกมำก็พูดว่ำ “อิงอิง ปีน”“…” จิ่วอิงที่กลอกตำทั้งสิบแปดดวงได้แต่ปีนขึ้นไปที่แขนของเด็กน้อย เกำะบนร่ำงกำยของเขำแอนนำน้อยครุ่นคิดครู่หนึ่ง นำงเองก็อยำกจะเกำะไว้ที่ใดที่หนึ่งบนตัวเจ้ำตัวน้อย
เยี่ยนอวี๋มองเด็กน้อย แขนซ้ำยจิ่
