งอิง ขวำแอนนำ จู่ๆ ก็ไม่รู้สึกกังวลแล้ว ยังถำมว่ำ “แอนนำ ที่แห่งนี้ เจ้ำเคยมำหรือไม่”“ไม่เคย สถำนที่ผีบ้ำแบบนี้ กดพลังของข้ำไปหมด ข้ำมำได้ก็แปลกแล้ว แต่จะว่ำไปแล้ว ไท่เฮ่ำพวกเขำพบสถำนที่บ้ำบอแบบนี้ได้อย่ำงไรกัน” แอนนำน้อยประหลำดใจเยี่ยนอวี๋ก็อยำกรู้ “ตำมหลักแล้วหลังจำกพวกเขำเข้ำมำก็คงไปได้ไม่ไกล ควรจะเจอกันแล้ว หรือว่ำพวกเขำซ่อนตัวนะ”“หรือบำงทีอำจจะไม่ได้เข้ำมำเลยก็ได้” แอนนำน้อยคิดว่ำ “พวกเขำคงจะหลอกพวกเจ้ำ ที่แบบนี้เหมำะส ำหรับจับผู้แข็งแกร่งเช่นพวกเจ้ำ ข้ำเดำว่ำที่แห่งนี้เข้ำได้ออกไม่ได้”เยี่ยนอวี๋รู้ว่ำกำรคำดเดำของแอนนำมีควำมเป็นไปได้มำก ตอนที่นำงเข้ำมำ นำงก็คิดเช่นนี้ไว้แล้ว ทว่ำสำมีนำงอยำกจะเข้ำมำ นำงไม่สำมำรถรอข้ำงนอกได้มิหน ำซ ้ำ… เยี่ยนอวี๋มั่นใจมำกว่ำ “พวกเรำออกไปได้”ซูด แอนนำน้อยไม่ได้พูดอะไร นำงมองส ำรวจไปรอบกำยและดูดพลังควำมมืดเงียบๆผ่ำนไปครู่หนึ่ง…
แอนนำน้อยพูดขึ้นว่ำ “พลังแห่งแดนมืดนิรันดร์แห่งนี้บริสุทธิ์มำกจริงๆ ครำนั้นหำกข้ำรู้ว่ำมีสถำนที่เช่นนี้ แม้จะรู้ว่ำออกไปไม่ได้ข้ำก็จะเข้ำมำบ ำเพ็ญตบะแน่นอน”“หรือว่ำหลังจำกเรำออกไปแล้ว ให้เจ้ำอยู่ที่นี่” เยี่ยนอวี๋กล่ำวแอนนำน้อยอดพูดไม่ได้ว่ำ “ปฐมรำชินี เจ้ำเปลี่ยนไปแล้วนี่ แต่ก่อนเจ้ำไม่พูดเล่น”“ตอนนี้ข้ำก็ไม่ได้พูดเล่น” เยี่ยนอวี๋กล่ำวแอนนำน้อย “…”ก็ได้ ไม่ว่ำปฐมรำชินีเยี่ยนจะเป็นอย่ำงไร นำงก็ไม่อำจยั่วยุได้เมื่อคิดถึงเทวำ
