อัสดงในครำนั้น แอนนำน้อยยังรู้สึกกลัวในตอนนี้“เอ๋?”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ยังคงไม่นอน จู่ๆ ก็ยื่นมืออวบอ้วนชี้ไปข้ำงหน้ำอีกครั้งระหว่ำงคิ้วของต้ำซือมิ่งแผ่แสงจำงๆออกมำอย่ำงไม่น่ำแปลกใจและในครำนี้… เยี่ยนอวี๋เห็นว่ำ “ข้ำงหน้ำมีแสง”แม้จะจำงมำก แต่ไม่ว่ำจะเป็นเยี่ยนอวี๋หรือจิ่วอิงหรือแอนนำน้อยพวกเขำก็เห็นแล้ว
ส่วนเด็กน้อย เขำเห็นชัดกว่ำ เพรำะว่ำดวงตำของเขำปล่อยแสงหมอกสีม่วงออกมำเองแล้ว ท ำให้เขำเห็นได้ไกลและชัดเจนกว่ำดังนั้น… เด็กน้อยถำมขึ้นว่ำ “ภูเขำ หรือ”“อืม”ต้ำซือมิ่งที่รวบพลังตำวิเศษ เขำก็เห็นเค้ำโครงของภูเขำแล้ว มันคือเค้ำโครงของเขำพระสุเมรุจริงๆ ด้วยเพียงแต่ว่ำ… เขำมั่นใจแล้วว่ำจุดสิ้นสุดของแดนมืดนิรันดร์ไม่ใช่เขำพระสุเมรุอย่ำงน้อยแสงที่เห็นในตอนนี้ไม่ใช่เขำพระสุเมรุที่แท้จริง เหมือนจะเป็น…ต้ำซือมิ่งที่เพ่งสมำธิสัมผัสมำกขึ้นกว่ำเดิม เขำอยำกรู้ว่ำสิ่งที่อยู่ข้ำงหน้ำคืออะไรเด็กน้อยกอดท่ำนพ่อของเขำไว้แน่นด้วยสัญชำติญำณและยังหดตัวเข้ำไปที่คอของท่ำนพ่อเขำอย่ำงหวำดกลัวเยี่ยนอวี๋ที่สังเกตเห็นว่ำเด็กน้อยผิดปกติไปถำมทันทีว่ำ “เสี่ยวเป่ำ เป็นอะไรหรือ”“กลัว” เด็กน้อยกอดท่ำนพ่อไว้แน่น และยังกอดท่ำนแม่เขำเข้ำมำด้วย
เยี่ยนอวี๋ที่ไม่ทันตั้งตัวถูกกอดเข้ำไปอยู่ในซอกคอของต้ำซือมิ่งทันที ใบหน้ำแนบกับเด็กน้อย เด็กน้อยยังไถไปมำในคอของท่ำนพ่อเขำด้วยควำมรู้สึกเช่นนี้… ท ำให้เด็กน้อยที่รู้สึกสนุกหัวเรำะ ฮ
