่ำ ออกมำเยี่ยนอวี๋อดสงสัยไม่ได้ว่ำลูกไม่ได้กลัวอะไรเลยนี่ทว่ำถ ้ำมรณะแดนมืดนิรันดร์ในครำนี้สัมผัส ‘ตัวเขำเอง’ อย่ำงใกล้ชิดอีกครั้งเพรำะต้ำซือมิ่ง และยังส่งเสียง ซู่ซ่ำ ออกมำด้วยไม่เพียงเท่ำนี้…ซู่ ซู่…สิ่งมีชีวิตกลุ่มใหญ่ทะลักออกมำจำกส่วนลึกของแดนมืดนิรันดร์ในครำนี้ มันก่อตัวเป็นพำยุหมุนท ำให้แม้เยี่ยนอวี๋พวกเขำจะถูกกดประสำทสัมผัสทั้งห้ำไว้ยังสัมผัสถึงและรีบหลบไปด้ำนข้ำงทันทีทว่ำ…สิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญำที่บุกไปข้ำงหน้ำพวกเขำ เห็นได้ชัดว่ำไม่ได้สนใจเยี่ยนอวี๋พวกเขำ แต่ก ำลังแย่งกันวิ่งไปข้ำงหน้ำ? ท ำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกเหมือนกับว่ำพวกมันก ำลังถูกเด็กน้อยไล่กัดอย่ำงไรอย่ำงนั้น?
“พวกมันก ำลังกลัว?” แอนนำน้อยรู้สึกประหลำดใจมำก “แม้สิ่งมีชีวิตประเภทนี้จะถูกนำยน้อยกัดไปเมื่อครู่ แต่ก็ไม่ได้มีอำกำรหวำดกลัว แค่ต่อสู้ด้วยสัญชำติญำณ ตอนนี้กลับก ำลังหวำดกลัวเช่นนั้นรึ”“แสดงว่ำข้ำงในมีสัตว์ประหลำด” จิ่วอิงกล่ำวอย่ำงผู้มำกประสบกำรณ์ “อำจจะมีรำชำแห่งสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญำก็ได้”และควำมจริง… เกรงว่ำจะตรงตำมที่จิ่วอิงพูดอีกทั้งรำชำคนนั้นก็คือ ‘ต้ำซือมิ่ง’ ตัวเขำเอง เพรำะว่ำต้ำซือมิ่งที่ผสำนเป็นหนึ่งกับแดนมืดนิรันดร์ เขำขยับตัวในครำนี้แล้ววิ้งแสงที่อยู่เหนือศีรษะเขำสว่ำงกว่ำเดิม และแสงวงนี้เห็นได้ชัดว่ำคือแสงที่มีลักษณะเหมือนเขำพระสุเมรุที่ต้ำซือมิ่งและลูกของเขำเห็นทว่ำเนื่องจำกอยู่ไกลเกินไป หรงอี้ยังไม่
