แม้แต่หรงต้าซือมิ่งที่ในบัดนี้ถูกดูดเข้าไปในแดนมรณะที่ว่า เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าที่แท้แล้วเขามีร่างพลังอีกร่างหนึ่งถึงอย่างไรเขาคิดมาตลอดว่า สาเหตุที่ทำให้วิญญาณของเขาสั่นสะท้านคือเขาพระสุเมรุ จนถึงบัดนี้ เขายังคงคิดเช่นนี้ เพราะว่าความรู้สึกนั่นชัดเจนกว่าเดิมความรู้สึกที่เหมือนกับกลับสู่ต้นกำเนิด… เหมือนกับเข้าใกล้จุดแรกเริ่ม… ความรู้สึกที่เหมือนกับได้กลับบ้านความรู้สึกเหล่านี้ทำให้หรงอี้คาดเดาด้วยสัญชาติญาณว่าสุดขอบของแดนมืดนิรันดร์มีความเป็นไปได้มากว่าคือแดนสุเมรุเขาอดพึมพำขึ้นไม่ได้ว่า “ตามคาด”“รับรู้ได้แล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ที่ถูกกอด นางก็ถามสามีอย่างดีใจแทนเขาเด็กน้อยยังคงไม่หลับ เขายังคงหาวต่อไป “หาววว”ทั้งครอบครัวไม่รู้ตัวเลยว่าบริเวณรอบๆ ของพวกเขามีดวงตาผีที่เหมือนกับวิญญาณอยู่นับไม่ถ้วนกำลังมองพวกเขาจากมุมสูงและค่อยๆ เข้าใกล้พวกเขา เพราะว่าในพื้นที่แดนมรณะแห่งนี้ สัมผัสทั้งห้าจะถูกกดไว้แทบทั้งหมด แม้บุคคลที่ไม่ธรรมดาเช่นเยี่ยนอวี๋และหรงอี้ก็ไม่เว้น
หากไม่ใช่เช่นนี้ พื้นที่แห่งนี้ก็คงไม่ถูกเทพทั้งห้าตั้งฉายาว่า‘แดนมรณะ’ เพราะว่าการมาถึงที่นี่ก็เท่ากับการตายตามการทำนายของเทพทั้งฟ้า เมื่อเข้ามาที่แห่งนี้แล้วจะออกไปไม่ได้อีก อีกทั้งยังมีสิ่งมีชีวิตผิดปกติที่พวกเขามิอาจอธิบายได้ พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตไร้สัมปชัญญะก่อนจักรวาลกำเนิด ซึ่งไม่ถูกผูกมัดด้วยกฎและระเบียบสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ม
