ีเพียงสัญชาติญาณเดียว นั่นก็คือการกลืนกินดังนั้น…แปะของเหลวหยดหนึ่งหยดลงมาจากเหนือศีรษะของต้าซือมิ่งในครานี้ อีกเพียงพริบตาก็จะหยดใส่ตัวของต้าซือมิ่งที่สัมผัสทั้งห้าแทบจะสูญสิ้นน่าเสียดาย… ต้าซือมิ่งยังคงอุ้มลูกและภรรยาหลบได้ทันกาลแม้สัมผัสทั้งห้าจะอ่อนแอลง แต่นิสัยรักสะอาดของเขายังคงทำให้เขาหลบน ้าลายสกปรกขนานใหญ่นั่นได้ และยังหลบหลีกการกลืนกินของสิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญาตัวหนึ่งไปได้ดังนั้นของเหลวที่จู่ๆ หยดลงพื้นเรียกความสนใจของเยี่ยนอวี๋ไปทันที และทำให้นางเงยหน้ามองข้างบนและรอบทิศด้วยสัญชาติญาณ
“หาววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่หาวอีกหนึ่งหวอด เขาก็ขยี้ตาพลางมองไปรอบทิศ จากนั้นเขาก็เบิกตาโต เพราะถูก ‘แสงไฟ’ รอบทิศดึงดูด“พ่อ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ชี้ ‘แสงไฟ’ ก็บอกว่า “จับ”เยี่ยนอวี๋ลูบผมน้อยๆ ของเขา นางรู้ตัวแล้วว่าพลังการสัมผัสของตนเองอ่อนแอลง ทำให้นางกอดเอวของสามีนางไว้แน่นการกระทำนี้… ทำให้ต้าซือมิ่งที่แม้สัมผัสทั้งห้าจะอ่อนแอลงหลายเท่า แต่ยังคงทนไม่ไหว จำเป็นต้องตบก้นของภรรยาเบาๆ “ใจเย็นๆ”เยี่ยนอวี๋มิอาจใจเย็นลงได้ “มันคืออะไร เหมือนกับว่ากำลังเข้าใกล้พวกเราเป็นกลุ่มด้วย”ปริมาณที่มองด้วยตาเปล่าอย่างน้อยก็มีร้อยกว่าตัว พวกมันล้อมนางทั้งครอบครัวไว้แล้ว และนางก็ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าปีศาจเหล่านี้คือตัวอะไร พลังและขนาดตัวเป็นอย่างไรความรู้สึกเช่นนี้ ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกไร้กำลังยิ่งกว่าตอนท
