ี่เกิดใหม่นางจึงรู้สึกไม่ปลอดภัยเป็นอย่างมากทว่าต้าซือมิ่งจูบปากของนาง ‘ในที่มืด’ มือข้างหนึ่งก็ลูบคอเนียนของนางเบาๆ ปลอบประโลมว่า “อย่าวิตก แม้จะสูญเสียสัมผัสทั้งห้าไป แต่เจ้ายังมีความสามารถและร่างกายที่ไร้เทียมทานมิใช่หรือ”
“ใช่ แล้ว” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังตอบอย่างจริงจัง เหมือนกับตื่นแล้วและมองไปรอบทิศอย่างประหลาดใจเดิมทีเยี่ยนอวี๋ถูกปลอบจนไม่รู้สึกหวาดกลัวเท่าไรแล้ว แต่เมื่อเด็กน้อยสำทับขึ้นอีก นางก็อดหัวเราะไม่ได้ “พวกเจ้าสองพ่อลูกมองโลกในแง่ดีจริงๆ”“แน่นอน” ต้าซือมิ่งที่ไม่กังวลแม้แต่น้อย เขารู้สึกเพียงว่าความมืดรอบด้าน แม้แต่สัตว์ประหลาดที่มองไม่เห็นเหล่านี้ล้วน ‘เป็นมิตร’ทว่าสัตว์ ‘เป็นมิตร’ ตัวหนึ่งที่มาในยามนี้ เข้าใกล้พวกเขาอีกครั้งและอ้าปากอีกครั้ง ‘แปะ’ ของเหลวขนานใหญ่ร่วงลงมาหรงอี้แผ่ซ่านแสงสีม่วงออกมาทันที คิดจะฉวยโอกาสดูอีกฝ่ายให้ชัด สุดท้าย…“อ้ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าอ้าปากกว้าง ถามอย่างประหลาดใจว่า “อะ ไรน่ะดวง ตาหรือ”เยี่ยนอวี๋ “…”นางที่ถูกถามก็ไม่รู้จริงๆ ว่าสัตว์ประหลาดตรงหน้า ‘ตัว’ นี้คืออะไร แม้กระทั่งไม่รู้ว่าเรียกมันว่า ‘ตัว’ ถูกต้องหรือไม่
เพราะว่าเท่าที่นางเห็น ฝ่ายตรงข้ามเหมือนกับจะไม่มีร่างกาย มีเพียงแสงสีดำที่ดูเหมือนดวงตา เมื่อจับกลุ่มรวมตัวกันแล้ว กลับไม่รู้ว่า ‘รวมตัว’ โดยอาศัยอะไร ถึงอย่างไรนางก็ไม่เห็นร่างกายของมันนางไม่เห็นด้วยซ ้าว่าปากของฝ่ายตรงข้ามอยู่
