“ระเบิด”จวนซวีที่ระเบิดตัวเองอีกครั้ง เขาก็ส่งกลิ่นอายของไท่เฮ่าพวกเขาทั้งสามเข้าไปในแดนมรณะจวนซวีที่ฉลาดจริงๆ เขารู้ว่าไม่ว่าเมื่อใดก็ไม่สามารถทำภารกิจสำเร็จได้ตามแผนเดิม ดังนั้น…เขาระเบิดตนเองอีกครั้ง ส่ง ‘ไท่เฮ่าพวกเขา’ ไป เพื่อไม่ให้เยี่ยนอวี๋พบว่าเขาอยู่เพียงลำพังและยังใช้เหยื่อล่อพวกเขา ส่วนตัวเขาเองก็กำลังสลายแล้ว เขาที่ระเบิดตนเองอีกครั้งเริ่มสลายแล้ว“จวนซวี” เจ้าแม่หนี่ว์วาที่ดูถึงตรงนี้น ้าตาคลอทว่าไท่เฮ่าอดเตือนไม่ได้ว่า “ควบคุมอามรณ์ด้วย มิเช่นนั้นด้วยความสามารถของสองสามีภรรยานั่น แม้เราจะซ่อนอยู่ที่นี่ก็คงถูกจับได้”เจ้าแม่หนี่ว์วารู้เรื่องนี้ดี นางจึงทำได้เพียงข่มอารมณ์ทั้งหมดไว้จักรพรรดิเปลวเพลิงก็เช่นกัน พวกเขาทำได้เพียงมองดูจวนซวีสลายไปอย่างไม่สามารถทำอะไรได้ไม่มีคำว่าเจอกันใหม่อีก จากกันตลอดไปแล้วเห็นได้ชัดว่าจวนซวีล่วงรู้ถึงชะตากรรมของตนเอง เขาต้องการพูดเพียงว่า “การใหญ่สวรรค์เก้าชั้นฟ้าต้องฝากไว้กับพวกเจ้าแล้ว”
เมื่อสิ้นเสียง จวนซวีก็กลับสู่ธรรมชาติเมื่อเยี่ยนอวี๋พวกเขามาถึงก็เห็นจวนซวีที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นควันสีดำแล้ว ไม่ทันได้เจอหน้าครั้งสุดท้าย เพราะเขาสลายไปอย่างรวดเร็ว“เขาส่งไท่เฮ่าพวกเขาไปไกลแล้ว ข้าสัมผัสพวกเขาไม่ได้เลย” ซีหวังหมู่รู้สึกเรื่องซับซ้อนนัก ทั้งทุกข์ทั้งโมโห มากกว่านั้นคือความคับแค้น คับแค้นใจที่เหตุใดต้องเดินมาถึงจุดที่ต้องตายกันไปข้างเยี่ยนอ
