มสุขเอ่อล้นจนมิอาจปิดบังได้เช่นนี้ ทำให้พวกเขางุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมีเพียงจิ่วอิงที่เข้าใจ อี้เอ๋อร์ที่ผ่านด่านเคราะห์ข้างนอกมาเป็นเวลานานในที่สุดก็หาทางกลับบ้านเจอแล้วไม่ง่ายเลยจริงๆ… เมื่อคิดถึงการเวียนว่ายตายเกิดตลอดหลายร้อยล้านปีที่ผ่านมานี้จู่ๆ จิ่วอิงก็รู้สึกว่าตนเองผ่านโลกมาโชกโชนเหลือเกิน สมชื่อ ‘ปู่จิ่ว’ จริงๆ“เป่าล่ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกเมินตำหนิท่านพ่อของเขาอีกครั้ง“ไม่รัก เป่าแล้วหรือ” ไม่สนใจเป่าเลย จูบก็ไม่จูบ เป็นพ่อใจร้ายจริงๆด้วย
หรงต้าซือมิ่งที่รักลูกแน่นอน เขาก็จูบศีรษะน้อยๆ ของเด็กน้อย“ประเดี๋ยวทำข้าวต้มงูให้เป่า”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ทำหน้าบูดบึ้งก็หน้าบานเป็นกระด้งทันที “ให้อภัย”ต้าซือมิ่งที่ยกมุมปากอันเย้ายวนขึ้นเล็กน้อย เขาก็เก็บงูตัวยักษ์ที่อยู่ในมือของเด็กน้อยไว้ และรวบตัวเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอกจากนั้นจึงหยิบ ‘ขนมจิ่วอิง’ ออกมาให้เด็กน้อยกินรองท้อง“ว้าววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีใจยิ่งกว่าเดิม เขาก็กินขนมอย่างมีความสุขแล้ว คำกล่าวโทษที่มีต่อท่านพ่อเขาหายไปกับกลีบเมฆ ลืมไปหมดสิ้นจางอวิ๋นเมิ่งจิ้มหลานชายน้อยอย่างขบขัน “เสี่ยวเป่าน่ารักจังเลย”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกชมยิ้มหวานทำเอาความกังวลของจางอวิ๋นเมิ่งแทบจะมลายหายไปหมด ทว่านางยังคงถามอย่างวางใจไม่ลงว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ที่แห่งนี้เหมาะสมที่จะพาเสี่ยวเป่าเข้าไปจริงๆ หรือ”“ไม่ มีปัญหา” เยี่ยนเสี่ยว
