เป่าตอบเอง
เยี่ยนอวี๋เองก็พยักหน้า ในขณะเดียวกันก็เดินพลางพูดไปว่า“ท่านแม่ก็เห็นพรสวรรค์ของเสี่ยวเป่าแล้ว ที่แห่งนี้ไม่มีผลกระทบใดๆต่อเขา แต่ท่านแม่และท่านพี่ พวกท่านต้องระวัง”“แม่เคยตายมาก่อน แม่ไม่กลัวหรอก” อันที่จริงจางอวิ๋นเมิ่งไม่รู้สึกใดๆ กับกลิ่นอายมรณะเหล่านี้ ดังนั้นตลอดทางที่ผ่านมา อันที่จริงนางปกป้องบุตรชายคนโตมาตลอดเยี่ยนจื่อเยี่ยกลับพูดขึ้นว่า “ลูกมีหงส์ผีในตัว มีภูมิต้านทานต่อไอมรณะ”ยมราชที่เงียบมาตลอดทางในที่สุดก็อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “เช่นนี้ตลอดทางที่ผ่านมา ข้าน้อยกลับกลายเป็นตัวถ่วง?”“ยมราชฟ่านถ่อมตนไปแล้ว ยังมีข้าและเอ้อร์เหมาอยู่ท้ายสุดมิใช่หรือ” อินหลิวเฟิงตบไหล่ของยมราชเบาๆ อย่างร่าเริง “แม้แต่ข้ายังไม่กังวล ยมราชฟ่านก็อย่าได้กังวลเลย ข้าขี้ขลาดเช่นนี้ ตราบใดที่อยู่กับกูไหน่ไนก็จะไม่มีวันตาย อย่าคิดมากไปเลย”“คิดมากน่ะ ข้าไม่คิดมากหรอก แค่รู้สึกเกรงใจน่ะ” ฟ่านเจียงคิดว่า เดิมทีคิดว่าตนเองจะมีประโยชน์ สุดท้ายกลับอยู่นิ่งเฉยไม่ถูกใช้งานอะไรเลยพูดได้เพียงว่า… เยี่ยนอวี๋และพรรคพวกแข็งแกร่งเกินไป แม้แต่ทารกน้อยยังไม่ธรรมดา
“ไปเถอะ” อินหลิวเฟิงโอบไหล่ยมราชฟ่านอย่างสนิทสนม รีบเดินตามฝีเท้าของเยี่ยนอวี๋ไปเอ้อร์เหมาพึมพำกับกู้จื่อเฟิงว่า “ชุนซิ่นจวินอย่าได้กังวล นายน้อยพวกเราไม่ชอบยมราชอัปลักษณ์ท่านนี้แน่นอน”กู้จื่อเฟิง “?”แล้ว… เกี่ยวอะไรกับเขารึน่าเสียดายที่เอ้อร์เหมาไม่
