กรงเล็บโครงกระดูกสีดำทองจับขาอวบอ้วนน้อยๆ ของเด็กน้อยไว้แล้ว ทว่าทันทีที่กรงเล็บโครงกระดูกจับเด็กน้อยไว้ มันก็ถูกค้อนจิ๋วสีดำทุบสลายทันทีเด็กน้อยจึงรีบหดตัวกลับไปในอ้อมอกของท่านพ่อเขา แต่ยังคงกรีดร้องเหมือนกระรอกถู่ป๋า “อ้ะ อ้ะๆๆ พ่อ ผี จับเป่า” เป่าตกใจจะตายแล้วๆๆๆต้าซือมิ่งที่รวบตัวเด็กน้อยเข้ามาอีกครั้ง เขาก็พูดอย่างสงบว่า“เมื่อครู่นี้บอกว่าพ่อใจร้ายมิใช่หรือ”“สร้าง โอกาส ให้พ่อ แสดง” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามุดขึ้นไปที่บ่าของท่านพ่อเขาและยังมองไปรอบทิศอย่างหวาดกลัว กลัวความรู้สึกที่จู่ๆถูกบางสิ่งบางอย่างที่เยือกเย็นจับเหมือนเมื่อครู่นี้มากต้าซือมิ่งที่รับรู้ได้ว่าเด็กน้อยกลัวจริงๆ เขาก็ลูบหลังของเด็กน้อยเบาๆ “กลัวอะไร เมื่อครู่นี้ค้อนจิ๋วของเจ้าออกมาช่วยเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ”“มี หรือ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้เรื่อง เอาแต่หดตัวเข้าไปในซอกคอของท่านพ่อเห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ถูกกุ่ยหมู่ขังไว้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้กับเขาที่ยังเด็ก ทำให้เขาในตอนนี้ไม่ชอบความรู้สึกหนาวเย็นมาก
ทว่าเทียบกับเขาตัวน้อยผู้โชคดีแล้ว เอ้อร์เหมาก็ไม่ได้โชคดีเช่นเขา เพราะเขาถูกจับก้น และยังจับโดนส่วนที่อ่อนไหวด้วย ความเจ็บแสบนั้น…หากไม่ใช่เพราะซีหวังหมู่ลงมือได้ไว นางจับกรงเล็บโครงกระดูกนั่นทิ้งไป เขาคงเจ็บแสบต่อไป…“โอ๊ย” เอ้อร์เหมาสีหน้าย ่าแย่ “นี่มันตัวบ้าอะไรกัน”อินหลิวเฟิงหัวเราะตบพื้นไม่หยุด “สมควร พูดมากดีนั
