ร้ายหรงอี้ที่แผ่ซ่านพลังจิตออกมาพยายามจับความรู้สึกสั่นไหวนี้ทว่าเขาพบอย่างรวดเร็วว่า… ไม่มีร่องรอยให้ติดตามได้? หรือเป็นเพราะคำว่า ‘เขาพระสุเมรุ’ มีพลังทำให้โลกสั่นสะเทือนดังนั้น… ไม่รอให้หรงอี้ได้คิดละเอียด เยี่ยนอวี๋ก็ถามขึ้นแล้วว่า“เป็นอะไรไปอีกแล้วหรือ แล้วก็เขาพระสุเมรุอยู่ที่ไหน”“นั่น สิ? ที่ไหนหรือขอรับ” เจ้าตัวน้อยถามด้วยน ้าเสียงน่ารักน่าชัง ไม่รู้ว่าเข้าใจหรือไม่ว่าท่านพ่อและท่านแม่คุยอะไรกันก็พูดเลียนแบบแล้วต้าซือมิ่งที่ถูกถาม เขาก็ตอบคำถามของภรรยาทีละข้อว่า “ตอนที่พูดชื่อเขา ข้ารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่มาจากส่วนลึกของวิญญาณและส่วนลึกของจักรวาลจึงชะงักไปเล็กน้อย ส่วนภูเขาลูกนี้ คือบ้านของข้า ครอบครัว ญาติและมิตรสหาย พ่อเลี้ยงและท่านแม่ ยังมีท่านปู่หวง ท่านย่าซีล้วนอยู่ที่นี่ นอกจากนี้ข้ายังมีท่านอาที่มีอายุใกล้เคียงกับข้าอีกสามคน”ต้าซือมิ่งที่เล่าประวัติของตนเองให้ภรรยาฟังเป็นครั้งแรก ในที่สุดเขานับญาติใกล้ตัวที่คุ้นเคยทว่าห่างเหินออกมาทีละคน
เยี่ยนอวี๋เงียบ นางคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าสามีของนางมีครอบครัวที่ใหญ่เช่นนี้ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะรู้แล้วว่าสามีคนนี้ของนางไม่เหมือนใคร ไม่ได้กำเนิดขึ้นโดยธรรมชาติแต่ว่า… สมาชิกครอบครัวมีจำนวนมากไปเล็กน้อย แต่แล้วต้าซือมิ่งยังคงนับต่อไป “นอกจากนี้ ท่านตาพญายม ท่านยายหนี่ว์ตี้ ท่านตาทวดอีหมิงไท่ ท่านยายทวดซู่ซิน และ… ”“เดี๋ยวก่อน” เ
