ยี่ยนอวี๋กำลังนับนิ้ว นางรู้สึกงุนงงมากศีรษะของเยี่ยนเสี่ยวเป่าหมุนติ้วไม่หยุดแล้ว “อะไร นะ?”ต้าซือมิ่งกอดสองแม่ลูกแน่น และจูบภรรยาเบาๆ “ไว้กลับไปแล้วจะแนะนำให้รู้จัก ตอนนี้ไม่ต้องรีบจำพวกเขา จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์งามเช่นนี้ ท่านแม่และท่านย่าซีต้องชอบมากแน่ๆ”“ไม่ใช่…” เยี่ยนอวี๋อยากถามว่า “ครอบครัวเจ้ามีสมาชิกมากมายเช่นนี้ เหตุใดจึงมีเพียงเจ้ามาที่นี่เพียงลำพังเล่า” ฟังดูแล้วความสัมพันธ์ก็ไม่ได้แย่ ไม่เหมือนถูกทอดทิ้งนี่“เรื่องนี้คงต้องเริ่มจากร่างกายของข้า” ต้าซือมิ่งที่พูดอย่างซื่อตรง เขาก็พูดถึงร่างกายที่น่ากังวลของเขา “เจ้าก็เห็นแล้วว่าร่างพลังของข้าล้วน… คลุ้มคลั่งมาก แต่กลับเป็นร่างพลังที่แยกออกไปจากร่างกายของข้าทั้งสิ้น ครานั้นเนื่องจากข้าไม่สามารถย่อยพลังเหล่านี้ได้ น่าจะเป็นตอนที่ข้าอายุแปดขวบ ข้าเกือบตาย ท่านปู่ของข้าจึงคิดวิธีหนึ่งได้ ด้วยวิธีแยกแหล่งพลังทำลายล้างในร่างกายของ
ข้าออกจากกัน ให้ข้าบำเพ็ญตบะด้วยการเกิดใหม่ ค่อยๆ ปรับตัวและผสานพลังของตนเองกลับไป”“ดังนั้นเจ้าเริ่มเกิดใหม่ตั้งแต่อายุแปดขวบหรือ” เยี่ยนอวี๋จับประเด็นสำคัญได้“สิบแปด” หรงอี้กล่าวเยี่ยนอวี๋ถามอย่างลังเลพร้อมกับสอดนิ้วประสาน “นั่นเป็นเพราะเหนือจักรวาลสวรรค์เก้าชั้นฟ้ายังมีเขาพระสุเมรุโลกแห่งนี้ ตบะของข้ายังไม่เพียงพอ จึงไม่สามารถสัมผัสถึงได้หรือ”หากเป็นเช่นนี้… เยี่ยนอวี๋รู้สึกเรื่องนี้
