นิดขึ้นพร้อมไท่เฮ่า มันเหมือนกับกระบี่ไท่ชางที่เป็นอาวุธวิเศษชั้นยอดที่ปรากฏขึ้นตั้งแต่ยุคไท่กู่ ไม่ด้อยไปกว่าขวานเบิกฟ้าของยักษ์ผานกู่บัดนี้…ตูมภายใต้การกระตุ้นกระบี่ชิงหยวนของไท่เฮ่า มันเปล่งและกระจายแสงไร้ที่สิ้นสุดออกมาไปทางมือของต้าซือมิ่งอย่างต่อเนื่อง“ไป”ไท่เฮ่าฉวยโอกาสแผ่ซ่านแสงสีดำมือเจือสีเขียวหม่นออกมาหายตัวไปอีกครั้ง
ทว่าก่อนที่เขาจะหายตัวไป เขากลับเห็นภาพที่ทำให้เขาต้องหน้าเปลี่ยนสีไท่เฮ่าเห็น… ฝ่ามือขนาดใหญ่สีขาวนวลนั้นแผ่ซ่านเพลิงสีม่วงเจิดจ้าออกมาและยังหลอมและควบแน่นกระบี่ชิงหยวนที่กระจัดกระจายกลับไปในครานี้ใช่แล้วหลอมกลับไปเพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้นไท่เฮ่าเห็นเจ้าแซ่หรงคนนั้นหลอมอาวุธประจำวิญญาณของเขารวมเป็นหนึ่ง นอกจากจะไม่ได้ปล่อยให้มันระเบิดตนเองแล้ว ยังหลอมความสัมพันธ์ระหว่างเขาและอาวุธประจำวิญญาณเล่มนี้ไท่เฮ่าอาเจียนเป็นเลือดขนานใหญ่ เอื้อก“ไท่เฮ่า”เจ้าแม่หนี่ว์วาอุทานตกใจ“ไป”ไท่เฮ่ายังคงยืนหยัดที่จะพาเทพทั้งสี่องค์หนีไป แต่เห็นได้ชัดว่าเขาบาดเจ็บสาหัสเพราะกระบี่ชิงหยวนถูกหลอม สิ่งนี้เจ็บปวดกว่าการทำลายอาวุธประจำวิญญาณด้วยตนเองมากกว่าแน่นอน
แน่นอนว่า นี่ยังไม่ใช่เพียงแค่อาการบาดเจ็บด้านร่างกาย สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือความเจ็บแค้นใจ“หรง อี้”ไท่เฮ่ากัดฟันกรอดจากไป เพราะว่านอกจากต้าซือมิ่งจะหลอมอาวุธประจำวิญญาณของเขาแล้ว ยังถือเป็นการหลอมต้นทุนแห่งความภาคภูมิทั้งห
