ังสุดท้าย เขาก็หลับไปพร้อมรอยยิ้มเทพทั้งห้าในครานี้ พวกเขาอยากจะร้องไห้พวกเขาก็กำลังร้องไห้อยู่จริงๆ น ้าตาไหลอย่างต่อเนื่องอย่างมิอาจควบคุมได้ แม้เจ้าแม่หนี่ว์วาจะอัญเชิญน ้าแข็งลี้ลับไร้ประมาณออกมาอีกครั้ง แต่ประสิทธิภาพก็ไม่ค่อยดีแล้ว ที่สำคัญคือเจ้าเด็กน้อยนั่น ‘ปลิ้นปล้อน’ เกินไปมารดามันเถอะแสดงอิทธิฤทธิ์เมื่อพวกเขากำลังมองอีกฝ่ายแสดงอิทธิฤทธิ์เมื่อพวกเขาประมาทแสดงอิทธิฤทธิ์ใส่ดวงตาของพวกเขาอย่างแม่นยำ“เจ้าเด็กเวรตะไล!” จักรพรรดิเปลวเพลิงร้องไห้ไม่หยุดจักรพรรดิเซวียนหยวนไม่สามารถพูดได้แล้ว รู้สึกวิญญาณกำลังระเหิดอย่างเต็มรูปแบบ…หารู้ไม่ว่า เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาเพียงแค่คิดว่าทุกคนกำลังมองท่านแม่อยู่พอดีจึงต้องแสดงอิทธิฤทธิ์เมื่อครู่นี้ท่านแม่บอกกับเขาเช่นนี้นี่นา ไม่ผิดเสียหน่อย
ดังนั้น… เมื่อเด็กน้อยถูกเยี่ยนอวี๋ดุ เด็กน้อยยังไม่ยอม “เป่า ไม่ผิด”“ไม่ผิดอย่างไร” เยี่ยนอวี๋ตกใจแทบตายอยู่แล้ว “หากพวกเขาโจมตีเจ้า เจ้าคงจบเห่ไปแล้ว เช่นนั้นแม่ควรทำอย่างไร แม่คงร้องไห้จนขาดใจตาย”“แม่… บอกว่า แสบ เป่า ก็แสบ ไม่ผิด” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายืนหยัดว่าตนเองไม่ผิดเยี่ยนอวี๋ปวดศีรษะ “แม่บอกให้เจ้าทำเหมือนเมื่อครู่นี้ ให้ดอกไม้ตามแม่ไป ไม่ใช่ให้เจ้าตามไปด้วย นั่นมันอันตรายเกินไป”เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงเพิ่งเข้าใจ แต่ว่า…เจ้าตัวน้อยคิดว่า “แม่… ไม่ได้พูด ชัดเจน เป่า ไม่ผิด”เยี่ยนอวี๋
