เขาก็มองเทพทั้งห้าตาปริบๆเยี่ยนอวี๋ “…”นางอยากจะถามว่า เหตุใดเด็กน้อยจึงออกมา?ที่นี่อันตรายเช่นนี้ ลูกตามออกมาได้อย่างไร?เยี่ยนอวี๋กรีดร้องในใจเทพทั้งห้ากลับหัวเราะ “เยี่ยมไปเลย ช่าง…”“แสบ”สุดท้ายเพียงคำพูดหน่อมแน้มคำเดียวของเจ้าตัวน้อยก็ขัดจังหวะเสียงหัวเราะและความได้ใจของเทพทั้งห้า เพราะว่าเมื่อเขาพูดจบ ดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์รสหมาล่าของเขาก็เบ่งบานในดวงตาของเทพทั้งห้าย ้า ดอกไม้บานในดวงตาของพวกเขาความรู้สึกนั่น…“บัดซบ”
“โอ๊ย”เทพทั้งห้าสูญเสียความสง่างามไปพร้อมกัน พวกเขาระเบิดอารมณ์ทันทีและยังพ่นคำหยาบออกมาอย่างหยาบคายทว่าในระหว่างนี้ไท่เฮ่าก็ไม่ได้ลืมที่จะเปิดใช้งานค่ายกลกับดักที่วางไว้อย่างรวดเร็ว มันพุ่งโจมตีสองแม่ลูกในทันทีทว่า… ยังคงช้าเกินไปเพราะว่าจังหวะที่เยี่ยนอวี๋นางเห็นว่าเด็กน้อยตามมา นางก็คิดแต่จะพาเด็กน้อยกลับไปแล้ว ดังนั้นขณะที่เจ้าตัวน้อยปล่อย ‘ดอกไม้’ออกมา เขาก็ถูกท่านแม่ของเขาหิ้วกลับไปแล้ว“อ้ะเนะ…”ในความว่างเปล่า มีเพียงเสียงแผ่วเบาที่เด็กน้อยทิ้งไว้ขณะที่ถูกพากลับไปทำให้หรงอี้ที่ออกมาจากโลงศพได้อย่างเปิดเผยขณะที่สองแม่ลูกมาถึงอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ ส่วน ‘ตัวเขา’ ก็นอนเข้าไปในโลงศพอีกโลงหนึ่งแล้วเห็นทีวันนี้เขาคงชนะใสๆ ทว่า…ท่าทางกระวนกระวายใจของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์น่ารักดี เกรงว่าเด็กน้อยคงถูกดุแน่ๆ
เจ้าเด็กคนนี้… ช่างน่ารักน่าเอ็นดูหรงอี้ที่นอนลงและดูดพลังที่หลงเหลือพล
