ิญาณจักรพรรดิเซวียนหยวนถามอย่างระมัดระวังว่า “จะเปิดโลงศพหรือไม่”“กลัวว่าจะผนึกยาก” จักรพรรดิจวนซวีเอ่ยขึ้นอย่างกังวลทว่าไท่เฮ่าตัดสินใจแล้วว่า “เปิด”“เช่นนั้นก็เปิดเลย” เจ้าแม่หนี่ว์วาเห็นด้วยและยืนอยู่กับไท่เฮ่าแล้วจักรพรรดิสามองค์ที่เหลือไม่ได้คัดค้าน พวกเขาเตรียมพร้อมแล้วหรงอี้ที่อยู่ในโลงศพ เขาเองก็เตรียมพร้อมแล้ว ทว่า…
ในขณะที่ต้าซือมิ่งส่งโทรจิต เยี่ยนอวี๋ที่กำลังคุยกับลูก นางก็ถามว่า “เสี่ยวเป่า แม่อยากทำให้พวกเขาแสบตา แสงหมอกที่แผ่ซ่านออกมาจากดอกไม้ทำเช่นนี้ได้หรือไม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่ทราบเขาก็เรียกดอกไม้ออกมาอีกครั้ง “ได้หรือไม่”เยี่ยนอวี๋มองดอกไม้ดอกนั้น ฝ่ายหลังพยักหน้าอีกครั้งตามคาดเยี่ยนอวี๋รู้สึกอัศจรรย์ใจ “ดี แม่จะปล่อยกลิ่นอายออกไปก่อนเพื่อล่อให้พวกเขามองแม่ จากนั้น…”“ดอกไม้ก็ทำให้พวกเขาแสบร้อน ให้คนเลวแสบ ให้แสบจนบอด” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าทันที บอกว่าเขารับทราบและเข้าใจแล้ว เขารู้สึกตื่นเต้นมาก…เยี่ยนอวี๋จึงปล่อยพลังจิตเหนือสำนึกส่วนหนึ่งออกไปทางฝั่งสามีอย่างวางใจดังนั้น… เมื่อไท่เฮ่ากำลังจะเปิดฝาโลงออก“ไท่เฮ่า”เสียงเย็นชาของเยี่ยนอวี๋ดังขึ้นข้างหน้าไท่เฮ่าและเทพที่เหลือแล้วทำเอาพวกเขาตะลึงงันตามคาดเยี่ยนอวี๋ที่ปรากฏร่างพลังวิญญาณขึ้น นางก็มองเทพทั้งห้าจากมุมสูงและสถิตลงมา
ไท่เฮ่าพวกเขามองนางด้วยสัญชาติญาณ “ปฐมราชินี”ทว่า…“อ้ะเนะ”เด็กน้อยที่ออกมากับท่านแม่
