ดท้าย ‘คู่ต่อสู้’ กลับกลายเป็นกลิ่นอายของปฐมราชินีเยี่ยน?และกลิ่นอายเช่นนี้ พวกเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีมันคือจิตวิญญาณการต่อสู้ของปฐมราชินีหยวนชูคือความดื้อรั้นที่ยืนยงของเทพศักดิ์สิทธิ์ที่สุดครานั้นปฐมราชินีเยี่ยนเช่นนี้พาพวกเขาต่อสู้ในสงครามเทพและมารจนถึงวินาทีสุดท้ายและยังคงต่อสู้ต่อไปได้จนถึงตอนท้ายสุด… แม้ไท่เฮ่าจะตายในสงครามอย่างอนาถ สิ่งที่แลกมากลับไม่ใช่การสูญสิ้นของปฐมราชินีเยี่ยน แต่กลับทำให้นาง
ยิ่งแข็งแกร่ง เทวาอัสดงเพียงท่าเดียวสังหารสิบสองเทพมารรวมถึงแอนนาในครานั้นบัดนี้… นางมาอีกแล้วทว่า… เจ้าแม่หนี่ว์วายังคงไม่เข้าใจ “คนที่ข้าต่อสู้ด้วยตอนนี้ไม่ใช่นางนี่”“ใช่แล้ว พวกเราก็ไม่อยากเผชิญกับนางตอนนี้ ถึงอย่างไรผู้ที่อ่อนแอในยามนี้คือเจ้าหรงอี้นั่น” จวนซวีเองก็ไม่เข้าใจเหยียนตี้ถึงกับถามว่า “หรือว่าเราเข้าใจผิดไป”“เป็นไปไม่ได้” ไท่เฮ่ามั่นใจว่าถูกต้อง นอกจากนี้เขายังเดาว่า“บางทีเจ้าแซ่หรงคนนี้คงแสดงอิทธิฤทธิ์บางอย่างออกมา เจ้าหมอนี่ล ้าลึกมิอาจหยั่งถึงจริงๆ”“ก็จริง…” เจ้าแม่หนี่ว์วาเห็นด้วยกับไท่เฮ่า เท่าที่พวกเขาสังเกตจนถึงยามนี้ เจ้าหมอนี่ทำได้ทุกอย่าง แม้ร่างกายจะอ่อนแอก็ไม่สามารถหยุดยั้งเขาได้หากไม่ใช่เพราะมีตัวแปรเช่นเขา ปฐมราชินีเยี่ยนไม่มีทางเกิดใหม่ได้เมื่อครั้นสามหมื่นปีก่อนดังนั้นตอนนี้ไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็ต้องกำจัดเจ้าหมอนี่ให้ได้ก่อน มิเช่นนั้นทุกอย่างคงไร้ประโย
