หลุมศพราวกับว่ากำลังวางแผนต่อต้านนางเยี่ยนอวี๋ในครานี้อยากจะหลอกตัวเองว่าพวกเขาจำนางไม่ได้ก็ไม่ได้ เพราะว่าพวกเขาพูดถึง ‘ปฐมราชินีเยี่ยน’ และรู้จักความสามารถของนางดี
ทว่า…เพราะเหตุใดกันเล่า“แม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกหนีบในอ้อมกอดของท่านพ่อและท่านแม่ เขาก็ลูบท่านแม่ของเขาอย่างโศกเศร้า “แม่ ไม่เสียใจนะ เป่า ปวดใจ”เยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นลูบเด็กน้อยเบาๆ กลับข่มอารมณ์โศกเศร้าไว้ไม่ได้ มิหนำซ ้านางไม่รู้จริงๆ ว่าทุกอย่างเป็นเพราะอะไร อดีตเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเช่นนี้ เหตุใดตอนนี้จึงเป็นเช่นนี้เล่าหากเป็นเพราะต้องการกุมอำนาจแห่งผู้สร้าง นางยอมสละให้ได้นางสละให้ได้แต่จะใช่หรือเกรงว่าจะไม่ใช่หากใช่จริงๆ เหตุใดพวกเขาต้องร่วงหล่นเพื่อสวรรค์เก้าชั้นฟ้าในมหาสงครามเทพและมารไม่สิ ก็ไม่ถูกเหมือนกับว่าพวกเขาไม่ได้ตายไม่รู้สิ…เยี่ยนอวี๋รู้สึกสับสน
หรงอี้ที่กอดนางไว้แน่นได้แต่กอดเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่ถูกอดีตเพื่อนรักทำร้ายแน่นกว่าเดิม ปลอบประโลมนางอย่างสงสารว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…”กู้จื่อเฟิงเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะพูดขึ้นว่า “บางทีกุ่ยหมู่อาจจะช่วยไขข้อข้องใจของปฐมราชินีก็ได้”เยี่ยนอวี๋จับสามีนางไว้แน่นทันที นางสงบอารมณ์ลง “ใช่แล้วเจี่ยนชิวเป็นพวกเดียวกับพวกเขา ต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน”“อืม” อันที่จริงหรงอี้คิดว่าเจี่ยนชิวเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งมากกว่า แต่ภรรยาหยุดร้องแล้วก็ดี ถึงอย่างไรกุ่ยหมู่ก็ต้องถู
