นักหลังทันทีต้าซือมิ่งที่รวบตัวเด็กน้อยไว้ในอ้อมกอดก็ตามไปแล้ว ทว่า…เขาไม่รู้ว่านิสัยการปีนขึ้นไปอยู่บนศีรษะของเขาทุกครั้งที่เด็กน้อยรักษาให้เขาเป็นโรคอะไรกันแน่ หากไม่ใช่เพราะเขาร่ายคาถาจัดแต่งทรงผมไว้ ศีรษะของเขาคงจะเป็นเล้าไก่ทุกวันแน่ชั่วจังหวะที่ต้าซือมิ่งหมดคำพูดกับเด็กน้อย เยี่ยนอวี๋ก็ทำลายประตูใหญ่ของตำหนักผีวิ้งเมื่อเจี่ยนชิวลืมตาขึ้น นางก็เห็นเยี่ยนอวี๋เดินเข้ามาในตำหนักแล้วเจี่ยนชิวเบิกตากว้าง “ปฐมราชินีเยี่ยน?” ภาพลวงตาหรือนี่“ข้าเอง” เยี่ยนอวี๋กลับปฏิเสธการคาดเดาในหัวของเจี่ยนชิวอย่างหนักแน่น“ท่านเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร ราชาแห่งจักรวาลเล่า?” เจี่ยนชิวไม่เข้าใจ ไม่สิ อันที่จริงนางพอจะเข้าใจแล้ว แต่นางไม่อยากเข้าใจ ถึงอย่างไรผู้ที่ถูกทอดทิ้งก็น่าสลดใจเกินไปทว่าคำพูดของเจี่ยนชิวทำให้เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย เพราะว่าคำว่า ‘ราชาแห่งจักรวาล’ เพียงพอที่จะทำให้นางรู้ว่า สิ่งที่เจี่ยนชิวรู้นั้นมีไม่มาก อย่างน้อยเจี่ยนชิวก็ไม่รู้ว่ามีไท่เฮ่าพวกเขาอยู่
หากนางเดาไม่ผิด ทั้งห้าคนพูดพร้อมกันขณะคุยกับเจี่ยนชิวเหมือนกับเสียงสังเคราะห์ที่นางได้ยินก่อนหน้านี้ ดังนั้นครานั้นนางจึงจำไม่ได้ทว่าหากเป็นเช่นนี้… เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่าทั้งห้าคนที่หนีไปเกรงว่าจะมีแผนการที่ใหญ่กว่านี้และในขณะที่เยี่ยนอวี๋กำลังครุ่นคิด เจี่ยนชิวที่ไม่ได้รับคำตอบก็ร้อนรน “เหตุใดจึงไม่พูดเล่า เจ้า พวกเจ้าเป็นใบ้กันหรือ
