ร” เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจ“บนตัวมันมีกลิ่นอายวิชาต้องห้ามหลงเหลืออยู่” ต้าซือมิ่งที่มีสัมผัสที่ว่องไวต่อกลิ่นอายประเภทนี้ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เห็นทีวิชาต้องห้ามที่ชั่วร้ายเหล่านั้นของกุ่ยหมู่ล้วนสืบทอดมาจากหลุมศพ”อินหลิวเฟิงตกใจร้องซี๊ด เขาเก่งในเรื่องของการสรุปเรื่องหนึ่งและอนุมานไปถึงเรื่องอื่นๆ ได้ “ตามที่ต้าซือมิ่งพูด ไม่แน่ใจว่าในนี้อาจจะมีรังกุ่ยหมู่อยู่ก็ได้”“นายน้อย…” เอ้อร์เหมาพูดไม่ออก
อินหลิวเฟิงโบกมือเบาๆ “อย่าพล่ามอีกเลย พวกเจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าไม่ได้ปากเสีย แต่คือการล่วงรู้อันศักดิ์สิทธิ์ต่างหาก ทุกครั้งที่ข้ารู้สึกว่าต้องมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นก็มักจะมีปัญหาเกิดขึ้นจริงๆ”“แล้วเจ้ายังรู้สึกภูมิใจ?” กู้จื่อเฟิงย้อนถาม“เปล่า ข้าเป็นคนถ่อมตน แต่ว่า… หากมีรังของกุ่ยหมู่จริงๆ เมื่อครู่นี้ไท่เฮ่าท่านนั้นอาจจะเป็นแค่อาหารเรียกน ้าย่อย” อินหลิวเฟิงจำเป็นต้องพูดว่าศัตรูที่พวกเขาต้องเผชิญหน้าอาจจะร้ายกาจมากทว่าคำเตือนนี้ สำหรับซีหวังหมู่ที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินแล้วก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวแต่อย่างใด สิ่งที่มันเป็นห่วงคือ “เช่นนั้นนายน้อยกินพวกมันลงไปจะไม่เป็นอะไรหรือ”“เจ้าคิดว่าอาจจะมีปัญหาหรือ” อินหลิวเฟิงย้อนถามทันทีซีหวังหมู่มองแมลงที่ตัวสั่นระริกตัวนั้นพลางพยักหน้าอย่างจริงใจ “สิ่งที่มีปัญหาคือแมลงเหล่านี้”“ดังนั้นเหตุใดดอกไม้ของเสี่ยวเป่าจึงสามารถยับยั้งแมลงเหล่านี้ได้” เยี่ยนอวี๋เ
