หาเขาทันทีทว่าเยี่ยนอวี๋ส่ายศีรษะ “ไม่มีทางเป็นวิญญาณหรือเจตจำนงที่หลงเหลือของไท่เฮ่าได้ หากมี ข้าคงเก็บกลับไปนานแล้ว”“แต่เขาไม่ใช่เหล่าขุนเขาและท้องทะเลของท่าน บางทีอาจจะมีวิญญาณหลงเหลืออยู่ที่นี่จริงๆ ก็ได้ แต่ท่านหาไม่เจอ” กู้จื่อเฟิงรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ไท่เฮ่า บรรพบุรุษแห่งตระกูลฝูซีที่อยู่ตรงหน้าคนนี้คือวิญญาณที่หลงเหลือจริงๆเยี่ยนอวี๋เองก็รับรู้ได้ กลิ่นอายไม่มีผิด แต่ครานั้นนางค้นหาในสวรรค์ชั้นเก้าเป็นเวลานาน ไม่เจอวิญญาณที่หรือเจตจำนงที่หลงเหลือเลย ดังนั้นนางมั่นใจว่าต้องมีไม่ชอบมาพากลแน่นอนนี่คงจะเป็นปริศนาของหลุมศพเยี่ยนอวี๋จึงถามขึ้นว่า “สามี เจ้ามองอะไรออกบ้างหรือไม่”ทว่า…“แมลง”
เด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อไรก็ตอบท่านแม่ของเขาเยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมอง กลับเห็นดวงตากลมโตของเด็กน้อยประกายแสงสีม่วงขุ่นต้าซือมิ่งเองก็กำลังมองเด็กน้อยและยังลูบศีรษะของเขาเบาๆ“ลูก ตื่นแล้วหรือ”“หาววว…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่หาวและขยี้ตาเบาก็อยู่ในสภาพเพิ่งตื่นจริงๆ แต่ร่างกายน้อยของเขากำลังแผ่ซ่านหมอกแสงสีม่วงจางๆครั้นซีหวังหมู่กำลังจะถามว่า ‘แมลง’ หมายถึงอะไร ไท่เฮ่าที่จู่ๆก่อร่างขึ้นกลับเดินมาทางพวกเขาแล้วดาบเล่มใหญ่ของเม่ยเอ๋อร์ส่งเสียงสะท้อนขึ้นในทันทีซีหวังหมู่รีบเกลี้ยกล่อม “พี่สาว อย่าวู่วาม รอก่อน”เทพอัสนีกลับเห็นจากมุมสูงว่ารอบกายของไท่เฮ่าที่กำลังเดินเข้ามาใกล
