้กำลังหลั่งเลือด เหมือนกับตอนที่วิญญาณเริ่มแผดเผาก่อนที่ไท่เฮ่าจะสูญสลาย ทำให้มันหายใจลำบาก มันจึงลดระดับลงมาด้วยสัญชาติญาณถามว่า “ไท่เฮ่า เจ้าหรือ”‘ไท่เฮ่า’ ที่เหมือนกับได้ยินเสียงของเทพอัสนี เขาก็หยุดลงจริงๆและมองไปที่เทพผู้มาเยือนตามเสียง จากนั้น…
ดวงตาของ ‘ไท่เฮ่า’ ที่แต่เดิมว่างเปล่าค่อยๆ เปล่งประกายไม่เพียงเท่านี้… ผ่านไปครู่หนึ่ง เขายังถามขึ้นอย่างแข็งทื่อว่า“เสี่ยว เหลย?”เสียงนี้ฟังแล้วคือเสียงของฝูซีจริงๆ ซีหวังหมู่มั่นใจ เพียงแต่ว่าเหมือนกับว่าเขาไม่ได้พูดมานานเกินไป จึงเปล่งเสียงลำบากซีหวังหมู่หันไปมองฝูซีไท่เฮ่าด้วยน ้าตา “เจ้าจริงๆ ด้วย? ข้าถามเจ้า มงกุฎบนศีรษะข้ามาจากไหน”เยี่ยนอวี๋เองก็หรี่ตามองไท่เฮ่า อยากรู้คำตอบ เพราะว่าแม้แต่ซีซีก็ไม่เคยบอกนาง แต่ตอนนี้นางพอจะเดาได้แล้วดวงตาเอ้อร์เหมาและอินหลิวเฟิงเป็นประกาย ท่าทีเหมือนกับคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านในโลกมนุษย์จากนั้นไท่เฮ่าก็พูดขึ้นว่า “เจ้า เก็บ ได้ เอง”“(ˉ▽￣～) ปัดโธ่…” เอ้อร์เหมาพูดอย่างดูแคลน คิดว่าจะมีเรื่องราวเสียอีกเยี่ยนอวี๋เองก็ชะงัก เพราะนางคิดว่าไท่เฮ่าเป็นคนให้นางสุดท้าย… ซีซีเก็บมาเอง?“ใช่” ซีหวังหมู่ตื่นเต้น “นายท่าน ตอนที่ข้าเก็บได้ มีแค่ไท่เฮ่าที่เห็น เรื่องนี้ข้ารู้สึกอับอายที่จะบอกคนอื่น ดังนั้นเรื่องนี้มีเพียงเขาที่รู้”
“หากไท่เฮ่าบอกคนอื่นเล่า” กู้จื่อเฟิงย้อนถามซีหวังหมู่ชะงัก “ไม่หรอกนะ ไท่เฮ่าไ
