งที่นางจะจากที่นี่ไปเยี่ยนจื่อเยี่ยมองน้องสาวของตนอย่างยึดมั่นเช่นกันกู้จื่อเฟิงในครานี้ก็เอ่ยขึ้นจากข้างๆ ว่า “พลังพรสวรรค์ของท่านป้าเยี่ยนและพี่ใหญ่เยี่ยนน่าจะช่วยได้มากสำหรับการเดินทางต่อไปของเรา”“แต่เสี่ยวเป่าควรต้องกลับไปหรือไม่” จางอวิ๋นเมิ่งมองไปที่เด็กตัวน้อยในอ้อมอกของลูกเขย “ที่แบบนี้ไม่ควรพาเสี่ยวเป่าไปด้วย”“ท่านแม่ยายโปรดวางใจ เสี่ยวเป่าตามไปไม่เป็นอะไรขอรับ”หรงต้าซือมิ่งรับปากในฐานะลูกเขย
คราวนี้อินหลิวเฟิงก็มีอะไรจะพูด “ท่านป้าเยี่ยน พาเสี่ยวเป่ากลับไปไม่ได้จริงๆ นะขอรับ เจ้าหมอนี่ห่างจากอ้อมกอดของท่านพ่อเขาเมื่อไร เขาจะตื่นทันที จากนั้นก็จะร้องไห้ทันทีและต้องพาเขากลับมาทันทีด้วย หากไม่พามา เขาก็จะหาทางมาเอง”“นายน้อยเคยทำเช่นนี้ ถึงอย่างไรซีซีเอาไม่อยู่ อย่าให้ซีซีอุ้มนายน้อยกลับไปนะ ซีซีทำไม่ได้” ซีหวังหมู่พูดพลางสั่นศีรษะเป็นกลองป๋องแป๋งเยี่ยนอวี๋เองก็ไม่ได้จะให้เด็กน้อยกลับไป ไม่เช่นนั้นเขาคงร้องไห้จะเป็นจะตายแน่ ดังนั้น…“ฟ่านเจียง”“พ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นเจ้ารีบกลับไปตำหนักยมราชและกลับมาที่นี่พร้อมเม่ยเอ๋อร์”“น้อมรับคำสั่ง ข้าน้อยกลับไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” ฟ่านเจียงรับคำสั่งและรีบกลับไปทันทีทว่า…โลกีเชลยศึกเอ่ยขึ้นว่า “ข้าขอไม่ไปได้หรือไม่ พวกเจ้าจะขังข้าไว้ที่ไหนก็ได้”เพียะ
ซีหวังหมู่ที่เหวี่ยงโลกีไปกลางอากาศยิ้มหยัน “เป็นแค่เชลยยังคิดจะกลับไปนอนตีพุงรึ บอกเจ้าไว้เลย
