นได้ชัด นางยิ้มหยัน สายตายังแปลกพิลึกมากกุ่ยหมู่เช่นนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วด้วยสัญชาติญาณต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อยหันไป…“อ้ะเนะ”เจ้าตัวน้อยเห็นประตูที่อยู่ไม่ไกลมีแมลงมากมายกำลังคลาน?ที่สำคัญคือในสายตาของเด็กน้อย ‘แมลง’ เหล่านี้ก่อตัวเป็นอักษรรูนบิดเบี้ยวในครานี้ จากนั้นมันก็แผ่ซ่านแสงสีดำและฟ้าแปลกประหลาดออกไปทางต้าซือมิ่งในขณะเดียวกัน เสียงได้ใจของเจี่ยนชิวก็ดังขึ้น “คุณชายหรงไปกับข้าเถอะ”
เห็นได้ชัดว่านี่คือกับดัก เหมือนกับว่าจะเป็นกับดักสำหรับดักต้าซือมิ่งโดยเฉพาะด้วย เพราะว่าอักษรรูนที่บิดเบี้ยวตัวนั้นมีไว้จัดการต้าซือมิ่ง เขาเองก็ชะงักไปครู่หนึ่งในจังหวะนั้นเพราะอักษรรูนบิดเบี้ยวที่จู่ๆ สว่างขึ้นจริงๆ ทว่า…“อ้ะเนะ”ดอกไม้ของเด็กน้อยเบ่งบานขณะที่แสงจากอักษรรูนนั่นห่อหุ้มเข้ามาเยี่ยนอวี๋เองก็โอบเอวบางของสามีรูปงามไว้ในชั่วขณะ ปกป้องสองพ่อลูกไว้ในอ้อมแขนเคร้งกระบี่ไท่ชางที่ปรากฏตัวขึ้น เดิมทีมันกำลังจะโจมตีคลื่นที่จู่โจมกระทันหันลูกนี้ ทว่า…กระบี่ไท่ชางที่แข็งทื่ออยู่ข้างหน้าเยี่ยนอวี๋พบว่าเหมือนกับว่ามันไม่ต้องออกโรงแล้วเพราะว่ามีดอกไม้สีม่วงขนาดใหญ่ดอกหนึ่ง นอกจากจะบานออกข้างหน้ามัน ยังกินแสงสีดำและฟ้าประหลาดที่ไหลออกมาจากประตูผีนั่นก่อนหน้ามันเพียงเล็กน้อยไม่เพียงเท่านี้…อึก
ดอกไม้ดอกใหญ่ยังส่งเสียงกลืน ผ่านไปครู่หนึ่ง…เอิ๊กกกดอกไม้ดอกใหญ่ยังเรอเสียงดัง ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง…ซ
