ู่ดอกไม้ดอกนี้ก็หดเล็กลงกลับเข้าไปในร่างกายของเด็กน้อยแล้ว????เหล่าทวยเทพที่แต่เดิมกระจายตัวเป็นวงโค้งเพื่อไม่ให้เกะกะเยี่ยนอวี๋ ศีรษะของพวกเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามแม้แต่โลกีที่ถูกมัดไว้กับหางของซีหวังหมู่ เขาก็หยุดแกล้งตายแล้ว เขากำลังตกตะลึงมีเพียงเอ้อร์เหมาที่นอนอยู่บนหลังเทพอัสนียังคงหลับอยู่เยี่ยนอวี๋ก็… ก็มองไปที่เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอกของสามี… เจ้าตัวน้อยจู่ๆ ยังเรอเสียงดัง เอิ๊กกก…“อิ่มแล้วหรือ” ต้าซือมิ่งที่ยกมือขึ้นมาลูบท้องน้อยๆ ของเด็กน้อยเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยเข้าใจ ‘พลังวิเศษฉับพลัน’ ของเด็กน้อยเท่าไรนักเช่นกันเยี่ยนเสี่ยวเป่าถูกลูบจนหัวเราะคิกคัก “อิ่ม… ดอกไม้เก่ง”
ต้าซือมิ่งเลิกคิ้วถาม “ไม่ใช่ว่าไม่ชอบมันแล้วหรือ”“ใช่ หรือ” เด็กน้อยไม่ยอมรับอย่างหน้าด้านๆ “เป่า จำไม่ได้แล้วเป่าเด็ก จำไม่ได้…”ท่าทีเป็นอันธพาลตัวน้อยๆ นั่นทำให้ท่านพ่อและท่านแม่ของเขาขบขันเยี่ยนอวี๋หยิกแก้มตุ้ยนุ้ยของเด็กน้อยเบาๆ “ใช่จ๊ะ ดีที่ดอกไม้ของเจ้าไม่ถือสาเจ้า เสี่ยวเป่ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”“ไม่ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเอนตัวในอ้อมแขนของท่านพ่ออย่างมีความสุข “สบาย… จะนอน…”ต้าซือมิ่งลูบคอของเด็กน้อย “นอนเถอะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เข้านอนทันที เขาก็ค่อยๆ หายใจช้าลง หลับสนิทไปในไม่ช้าเยี่ยนอวี๋บีบมืออวบอ้วนของเด็กน้อยเบาๆ “ดอกไม้ของเสี่ยวเป่านี่คืออะไรหรือ รู้สึกเหมือนเป็นทั้งวิชาฟื้นคืนชีพ
