ของข้า ยังมีกลิ่นอายของต้นไม้แห่งชีวิตและมีพลังซ่อนเร้นที่ว่องไวเป็นพิเศษด้วย?”“พลังที่ซ่อนเร้นนี้มาจากท่านย่าของเสี่ยวเป่า ท่านแม่ของข้า”หรงอี้อธิบาย “ท่านแม่มีพลังวิเศษโดยกำเนิดชื่อว่าดอกไม้ไท่อี้ เป็นพลังในตระกูลรักษาเช่นกัน มันคงจะผสมผสานกับวิชาฟื้นคืนชีพของเจ้าและต้นไม้แห่งชีวิต บัดนี้จึงกลายเป็นดอกไม้ที่มีรสหมาล่า
ของเสี่ยวเป่า ดูเหมือนว่าจะกินเก่งด้วย บางทีอาจจะมีพลังกลืนกินสวรรค์อยู่ในนั้นด้วย”“มารดามันเถอะ” อินหลิวเฟิงอุทานในทันที “โชคดีที่ท่านเสี่ยวเป่าปลุกพลังวิเศษนี้ช้า มิเช่นนั้นครานั้นข้าอาจจะถูกเสี่ยวเป่ากินไปแล้วก็ได้”“เจ้ารู้ก็ดี” เยี่ยนอวี๋กล่าว นี่เป็นความจริงแน่นอนอินหลิวเฟิงพูดไม่ออก ไม่ต้องจริงใจขนาดนั้นก็ได้ทว่า… กู้จื่อเฟิงที่อยู่กำลังสำรวจอยู่ข้างหน้าประตูผีก็พูดขึ้นว่า“ประตูบานนี้มีการควบคุมระดับสูงมาก”“เจ้าระวังตัวหน่อย อย่าถูกแสงยันต์ประหลาดนั่นกลืนเข้าไปล่ะ”อินหลิวเฟิงเตือน เขายังรู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย “เมื่อครู่นี้ตกใจแทบตาย แต่จะว่าไปแล้ว กุ่ยหมู่หนีไปอีกแล้วใช่หรือไม่”“ใช่แล้ว” ซีหวังหมู่กัดฟันกรอด “ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจี่ยนชิวหนีเก่งเช่นนี้ ไม่สิ นางไม่ใช่เจี่ยนชิวแล้ว ไม่รู้ว่ากลายเป็นตัวอะไรแล้ว”“บางทีกุ่ยหมู่อาจจะได้รับ ‘โอกาส’ ที่ไม่ชอบธรรมจากครานั้นที่นางหลงเข้าไปในหลุมศพ จิตใจจึงถูกทำร้ายด้วยสิ่งนี้” ยมราชกล่าวอาจจะมีความเป็นไปได้เช่นนี้
“
