ี้… ปฐมราชินีเยี่ยนก็คงไม่ ‘ปล่อย’ นางไป เพื่อทำให้ความจริงกระจ่างยิ่งขึ้น! นี่คือ ‘ลูกไม้’ ที่เยี่ยนอวี๋ใช้มาตลอดปล่อยให้เจ้ากระโดดโลดเต้น ปล่อยให้เจ้าสนุก ปล่อยให้เจ้าลอยขึ้นสวรรค์ ปล่อยให้เจ้าเต้นระบำเคียงบ่าเคียงไหล่กับจันทราและดวงตะวัน รอกลับมากำจัดเจ้ายันราก ดูซิว่าเจ้าจะทำอย่างไรได้อีก…ในขณะที่เยี่ยนอวี๋สัมผัสวิญญาณที่หลงเหลือของเจี่ยนชิว“ปฐมราชินี ท่านมาดูนี่สิ!” ยมราชพบบางอย่างตามคาดเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กินอิ่มแล้ว เขาก็ทอดสายตามองไปด้วยความสงสัย “เนะ?”ต้าซือมิ่งอุ้มเด็กน้อยเดินไปดูแล้ว จากนั้นก็เห็น…ภาพเทียนตี้ภาพหนึ่ง!?อืม… แม้จะเลือนรางมาก แต่ก็เป็นรูปของเทียนตี้จริงๆ
“อะไรกัน” ซีหวังหมู่งุนงง “เมื่อครู่นี้เจี่ยนชิวอยากได้จวินโฮ่วมากไม่ใช่หรือ เหตุใดยังเก็บภาพวาดของเทียนตี้ไว้ นางคิดจะจับปลาสองมือหรือ”เมื่อนางเอ่ยเสร็จ ศีรษะของนางก็ถูกเยี่ยนอวี๋ทุบทีหนึ่ง “ไม่รู้เรื่องอย่างพูดซี้ซั๊ว”ซีหวังหมู่ที่ลูบศีรษะของตนก็พูดว่า “เรื่องมันก็เห็นอยู่ทนโท่มิใช่หรือ ไม่ต้องเดากันแล้ว เจี่ยนชิวบังอาจจริงๆ นายท่านท่านยังไม่เคยคิดจะทำเช่นนี้เลย”เยี่ยนอวี๋ยังไม่ทันปริปาก หรงจวินโฮ่วก็พูดขึ้นว่า “ตัวข้าต้าซือมิ่งเพียงคนเดียว นายท่านของเจ้าก็เสวยสุขไม่ทันแล้ว ยังมีเวลาไปจับปลาสองมืออีกหรือ”“มี!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่พอใจ “ซ้ายพ่อ ขวาเป่า! ไม่มี น้องจวิ้น!”ภาษาเด็กน้อยหน่อมแน้มเช่นนี้ทำเอาทุกคน
