หัวเราะทันที“อ้ะ!”เด็กน้อยที่ถูกหัวเราะยังแสดงความไม่พอใจ!จางอวิ๋นเมิ่งอดเข้ามาลูบหลานชายน้อยน่ารักร่าชังคนนี้ไม่ได้“เสี่ยวเป่าฉลาดจังเลย น่ารักมาก”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เดิมทียังโมโหอยู่พลันหายโกรธ เขาหันมามองจางอวิ๋นเมิ่งตาปริบๆ จางอวิ๋นเมิ่งคิดว่าเด็กน้อยกลัวคนแปลกหน้า ถึง
อย่างไรก็ยังไม่ได้ ‘รู้จักกัน’ อย่างเป็นทางการ นางจึงทำท่าจะดึงมือกลับ ทว่าเด็กน้อยจับมือของนางไว้แล้ว “ยาย ยาย…”“!”หัวใจของจางอวิ๋นเมิ่งละลายเป็นน ้าทันทีราวกับเห็นบุตรสาวตัวน้อยๆ ในผ้าห่อเด็กครานั้น น ้าตาพลันไหลลงมาเยี่ยนเสี่ยวเป่าชะงักเล็กน้อย แสดงสีหน้าไม่ค่อยเข้าใจจางอวิ๋นเมิ่งอุ้มเขาเข้ามาในอ้อมอก “เสี่ยวเป่า…” ลูกของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์มีลูกแล้ว นางพลาดอะไรไปเยอะมากจริงๆ“ไม่ร้อง นะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลูบท่านยายของเขา รู้สึกว่าท่านยายนุ่มนิ่มเหมือนท่านแม่ของเขา แต่ร้องไห้หนักไป ทำให้ผมที่ยาวสลวยของนางเปียกหมดเฮ้อ… เหมือนกับท่านตาเลย! ร้องไห้หนักมากเยี่ยนจื่อเยี่ยในครานี้ก็เข้ามาโอบท่านแม่ของเขาไว้ “ท่านแม่”“อืม ไม่ร้องแล้ว” จางอวิ๋นเมิ่งที่จูบเด็กน้อยทีหนึ่ง อันที่จริงนางยังเก้อเขินเล็กน้อย เพราะว่านางก็เป็นยายคนหนึ่งที่มีอายุมากแล้ว “ทนไม่ไหวน่ะ ทำเสี่ยวเป่าตกใจแล้วสินะ ยายผิดเอง”“เปล่าขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อผ้า ทำท่าจะเช็ดน ้าตาให้ท่านยายของเขา
เด็กดีเช่นนี
