เยี่ยนอวี๋ในครานี้พาทุกคนตามเจี่ยนชิวที่หนีไปไกลแล้ว และเจี่ยนชิวในครานี้ นางก็ยืมศพยมทูตดำคืนชีพแล้วจริงๆ อีกทั้งยังหายตัวกลับไปที่ตำหนักกุ่ยหมู่แล้ว นางคิดว่าที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดแน่นอน“ฮึ” เจี่ยนชิวที่กลายร่างจากร่างงูกลับมาเป็นมนุษย์ ขณะที่นางยิ้มหยัน นางก็เดินเข้าไปในตำหนักกุ่ยหมู่อย่างผ่าเผย เหล่าผีน้อยในครานี้ย่อมไม่ขวางนางเจี่ยนชิวรู้สึกได้ใจยิ่งกว่าเดิม “ปฐมราชินี แม้เจ้าจะมีพลังและการรู้แจ้งที่ไม่ธรรมดา! แต่หากตัวข้าเจี่ยนชิวจะไป เจ้าก็ขัดขวางข้าไม่ได้เจ้ารอก่อนเถอะ ข้าจะกลับไปหาเจ้าแน่นอน!”ขณะที่พูดเช่นนี้ เจี่ยนชิวก็มาถึงห้องบรรทมของตนเองแล้ว“กุ่ยหมู่”“กุ่ยหมู่…”เหล่าผีน้อยที่อยู่ตลอดสองข้างทางต้อนรับกุ่ยหมู่เจี่ยนชิวอย่างนอบน้อม ทำให้เจี่ยนชิวยิ่งรู้สึกสบายใจและยิ่งรู้สึกพึงพอใจ แต่แล้ว…เมื่อนางเดินเข้าไปในเรือนห้องบรรทมของตน นางก็ต้องชะงักลงเพราะเยี่ยนอวี๋พากลุ่มคนของนางรอนางอยู่ในเรือนห้องบรรทม หน้าห้องบรรทมของตำหนักกุ่ยหมู่แล้ว รอให้กุ่ยหมู่เข้ามา
ยมราชที่เตรียมพร้อมแต่แรกก็ผนึกห้องบรรทมนี้ไว้ทันทีเทพอัสนีและซีหวังหมู่ก็ปิดกั้นทางหนีของกุ่ยหมู่อีกครั้งอินหลิวเฟิงยังทักทายอย่างกวนประสาทว่า “ไม่พบกันนานสบายดีหรือไม่ ท่านกุ่ยหมู่”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็มองกุ่ยหมู่อย่างโมโห แต่ไม่ใช่เพราะว่าในที่สุดเขาก็รู้ที่จริงแล้วเขาถูกกุ่ยหมู่จับไป แต่เป
