็นเพราะเขาไม่มีข้าวให้กินแล้วเมื่อคิดถึงอาหารที่ท่านพ่อเข้าทำให้ทาน ยังไม่ทันทำเสร็จด้วยซ ้า ท่านแม่ของเขาก็พาพวกเขามาที่นี่เพื่อจับนังสารเลวนี่แล้ว เด็กน้อยจึงโมโหมาก “หลีหลี่!”บรู๊ว! หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ที่ออกมาตามเสียงก็ถามขึ้นทันทีว่า“นายน้อยมีคำสั่งอะไรหรือ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าชี้ไปที่กุ่ยหมู่ พูดอย่างดุร้ายว่า “กัด! กัดนาง! ทำให้เป่าโมโห! เป่าอด ข้าวๆ! อ้ะ! อ้ะ…” เจ้าตัวน้อยโมโหจนส่งเสียงไม่หยุด (ทำให้ดูน่ารักกว่าเดิม)“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าน้อยเอง!” เฟนเลย์หันกลับมาทันทีสายตาหมาป่านั่นจ้องกุ่ยหมู่อย่างดุร้ายเจี่ยนชิวในครานี้ นางยังมีอะไรไม่เข้าใจอีก
นางมองเยี่ยนอวี๋อย่างแค้นเคือง “เจ้าทำอะไรกับยมทูตไป! ต ่าช้า!”“ใครกันแน่ที่ต ่าช้า! เจ้าจับเสี่ยวเป่าไม่ต ่าช้าหรือ” อินหลิวเฟิงทนไม่ไหว “แม้แต่เด็กน้อยที่น่ารักและอ่อนแอน่าสงสารเช่นนี้ เจ้ายังทำได้ลงคอ เจ้าน่ะชั่วร้ายที่สุด! ต ่าช้าที่สุด! น่าอายไร้ยางอายที่สุด!”กู้จื่อเฟิง “…”เขากำลังคิดว่า หมาป่าเฟนเลย์นี่คืออะไรกันแน่ของแบบนี้เป็นถึงตัวละครที่สามารถต่อสู้กับเทียนตี้เพียงลำพังได้ถึงสองสามยกในสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแม้แต่มันยังรับนายน้อยเป็นเจ้านาย เจ้ากลับบอกว่านายน้อยเขาอ่อนแอน่าสงสาร?ทว่าขณะที่เจี่ยนชิวลงมือ เห็นได้ชัดว่าไม่รู้ว่านายน้อยเขามีความสามารถเหลือเฟือ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่พังไม่เป็นท่า นางจึงไร้หัวใจและไร้ขีดจำกัดคุณธรรมจริงๆ
