! เด็กน้อยที่น่ารักและเด็กเช่นนี้ยังทำได้ลงคอทว่าเยี่ยนอวี๋ยังมีอะไรจะถาม “บอกมาว่าเจ้าขโมยพลังของสามีข้าไปเพื่ออะไร”“อยากรู้หรือ” เจี่ยนชิวยิ้ม “ท่านคิดว่า หม่อมฉันจะบอกท่านหรือ”
ซีหวังหมู่กลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่อีกต่อไป “เจี่ยนชิว! เจ้ากล้าดีอย่างไร! เหตุใดเจ้าจึงต้องลักพาตัวนายน้อย นายน้อยทำอะไรให้เจ้าขัดเคืองหรือ”“นั่น นั่นน่ะสิ! แม้แต่ข้าวของเป่า! ก็ ไม่มี!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงขึ้นด้วยความพะวงตลอดเวลา ทำเอาบรรยากาศที่เคร่งเครียดดูน่ารักเกินไปซ ้าแล้วซ ้าเล่าเยี่ยนจื่อเยี่ยอดลูบหลานชายน้อยไม่ได้ “กลับไปลุงจะทำอาหารให้เจ้าเยอะๆ เลย”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พิงอ้อมอกของท่านพ่ออย่างน้อยใจก็บอกว่า“เป่า หิว!” ตอนนี้หิวจะตายแล้ว! รออาหารเยอะไม่ไหวหรอกทว่าเขาเพิ่งจะบ่นเสร็จ ท่านพ่อของเขาก็ ‘เสก’ ข้าวต้มถ้วยหนึ่งออกมาให้เขาแล้ว กำลังอุ่นและหอมด้วย หอมกลิ่นปลาซึ่งก็คือข้าวที่กำลังทำไม่เสร็จเมื่อครู่นี้!?เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับหน้าตนเองอย่างเหม่อลอย “เนะ?” ฝันอยู่หรืออย่าว่าแต่เสี่ยวเป่าคิดว่ากำลังฝันไปเลย แม้แต่เยี่ยนจื่อเยี่ยก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อแต่ต้าซือมิ่งก็พูดขึ้นว่า “พ่อเคยทิ้งอาหารของเจ้าเมื่อไรกัน”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากรีดร้องทันที เขารีบเอนตัวมาข้างๆ ถ้วยอาหารอย่างมีชีวิตชีวา “ป้อน ป้อนให้อิ่ม! ท้องหิว หิวตายแล้ว!”
ต้าซือมิ่งนำถ้วยวางไว้ในมือของลุงใหญ่ที่กำลังงุนงง ให้ลุง
