สายตาของเขาทำให้เจี่ยนชิวที่กำลังร้องห่มร้องไห้ตกตะลึงทันทีเยี่ยนอวี๋เปลี่ยนมาจับมือเขา “หาเจอแล้ว?”แม้จะไม่เคยถาม เยี่ยนอวี๋ก็มั่นใจว่าสามีของนางตามหาเด็กน้อยอยู่ตลอดเวลาโดยใช้ความสัมพันธ์ของพ่อลูกที่ไม่ธรรมดาและยอดเยี่ยมนั่นในเมื่อบัดนี้เขามองเจี่ยนชิวเช่นนี้ก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าคือเจี่ยนชิวจริงๆครานี้เอง… กลิ่นอายของเยี่ยนอวี๋แปรเปลี่ยน ชั่วจังหวะหนึ่งเจี่ยนชิวเกือบจะทนไม่ไหว แต่เมื่อนางคิดได้ว่าในเมื่อได้มาแล้วก็ห้ามถูกเปิดโปง นางข่มอารมณ์ของตนไว้นอนซบร้องไห้เช่นนั้นต่อไป ดูแล้วอ่อนแอน่าเวทนาอย่างยิ่งแต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ หรงต้าซือมิ่งในครานี้ เขาส่งกระแสจิตให้เด็กน้อยว่า “เสี่ยวเป่า พ่อรู้ว่าเจ้าอยู่ที่ไหนแล้ว แต่พ่อเข้าไปได้ยาก เจ้าทำตามที่พ่อพูด มุดออกมาเองได้หรือไม่”“มุดหรือ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถามอย่างน่ารักน่าชังหรงอี้พยักหน้า “ใช่ ทางเข้านั่นเล็กมาก เสี่ยวเป่าต้องมุดออกมาเอง พ่อเข้าไปไม่ได้”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบอย่างมาดมั่น “ออกไปจะ ตีอิงอิง”
“อืม” หรงอี้ที่ที่ตอบเสร็จก็เริ่มสอนลูก “เมื่อเจ้าตื่นแล้ว ให้พูดว่าพระจันทร์เย็นย ่ารุ่งอรุณปีจี่ไห่ จากนั้นพ่อจะฉายแสงให้เจ้า เจ้าจับปู่จิ่วออกมาด้วย พ่อจะช่วยเจ้าตีมัน”“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหัวเราะอย่างมีความสุข จากนั้นเขาก็ตื่นขึ้นมาจิ่วอิงงงงัน ครั้นกำลังจะถามว่าเด็กน้อย ‘ฝัน’ เห็นอะไร เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จู่ๆ ลุกนั่งขึ้นก
