ลับพูดขึ้นด้วยน ้าเสียงปกติว่า “พระจันทร์เย็น ย ่ารุ่ง อรุณ ปีจี่ ไห? ไห่”จิ่วงุนงงยิ่งกว่าเดิม เฟนเลย์ก็ตะลึง ทว่า…ต้าซือมิ่งในครานี้เรียกเขาตัวน้อยๆ ออกมาจากบริเวณระหว่างคิ้ว จากนั้นเขายังใช้นิ้วชี้หยดหัวใจโลหิตหยดหนึ่งลงไปในระหว่างคิ้วของเขาตัวน้อยซู่เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มองไปรอบทิศ เขาก็เห็นลำแสงสีม่วงเจิดจ้าท่ามกลางความมืด ลำแสงของท่านพ่อเขาเยี่ยนเสี่ยวเป่าคว้าจิ่วอิงไว้อย่างดีอกดีใจและมุดออกไปตามลำแสงนั่น ‘คลาน’ ออกไปข้างนอกแล้วความเร็วและทักษะอันแข็งแกร่งนั่น ทำเอาจิ่วอิงตะลึงงัน “ทำอะไรน่ะ”
จิ่วอิงที่ไม่เข้าใจ มันก็ไม่สามารถทำความเข้าใจอะไรได้เลยเพราะว่าเด็กน้อยพามันออกไปแล้ว“อ้ะเนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มุดออกไปจากแขนเสื้อของเจี่ยนชิว เขาก็คลานออกมาต่อหน้าทุกคนครานี้เอง…เจี่ยนชิวตะลึงตาค้างนางทำท่าจะจับเด็กน้อยไว้ แต่เด็กน้อยจะยอมให้นางจับหรือแน่นอนว่าไม่ยอมเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กระโจนใส่ท่านพ่อของเขาก็หัวเราะร่า “ฮ่า!…”เป่าฉลาด เป่าออกมาแล้ว เป่าเร็วมากหรงต้าซือมิ่งที่กอดเด็กน้อยไว้ทันที เขาก็มองเจี่ยนชิวเงียบๆในขณะที่เยี่ยนอวี๋จับมือของเด็กน้อยไว้แน่น นางก็มองเจี่ยนชิวอย่างสงบ “ตอนนี้ เจ้ายังมีอะไรจะพูดหรือไม่”“ข้า…” เจี่ยนชิวอ ้าอึ้ง นางยังคงไม่เข้าใจว่าเด็กน้อยออกมาได้อย่างไร นอกจากนี้ยังคลานออกมาไปจากแขนเสื้อของนางเหตุการณ์เช่นนี้ นางพูดไม่ออกจริงๆ นี่มัน…
“อยู่กับเจ้าจริงๆ ด
