ังสื่อสารกับนายท่าน ไม่แน่อาจจะติดต่อกันได้ เราจะได้ออกจากที่บ้าๆ แห่งนี้”เฟยเลย์ที่เมื่อครู่นี้ก็อยากจะออกมาถูกจิ่วอิงชิงตัดหน้าไป มันจึงไม่ออกมาประสมโรงอีก เพียงแค่เตือนจิ่วอิงขึ้นในครานี้ จิ่วอิงจะได้ไม่ทำลายแผนของนายน้อย ดังนั้น… หรงต้าซือมิ่งที่แต่เดิมกำลังจะสัมผัสถึงเด็กน้อยแล้ว เขาก็จับกลิ่นอายของเด็กน้อยได้ทันที “ลูก?”“พ่อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเรียกอย่างดีอกดีใจ “พ่อ! รีบมาหาเป่า! อิงอิงแพ้! ไม่ให้ข้าว อิงอิง! เป็นของเป่า หมด!”คำพูดนี้ทำให้หรงอี้ที่อันที่จริงเป็นกังวลค่อยๆ วางใจลง “เช่นนั้นอิงอิงพาเจ้าไปที่ไหนล่ะ เจ้าแอบกระซิบบอกพ่อหน่อย พ่อจะไปหาเจ้าเดี๋ยวนี้”“…ไม่ รู้” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เกาศีรษะบอกว่าตนก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน“มืดๆ หนาว ไม่ชอบ พ่อรีบมา…”หรงอี้เงียบ อันที่จริงเขาสัมผัสได้ว่าเหมือนกับว่ามีคนใช้วันเกิดของเด็กน้อยสาปแช่งเด็กน้อยผ่านกลิ่นอายที่เด็กน้อยส่งมา
ดังนั้น… ที่ที่เด็กน้อยอยู่คือแดนขังวิญญาณมีคนจับเด็กน้อยขังไว้ในแดนมรณะที่สร้างขึ้นด้วยวันเกิดของเด็กน้อย นี่คือวิชาโลหิตที่ร้ายกาจมากสถานที่เช่นนี้เท่ากับการให้เด็กน้อยตัดขาดจากโลกภายนอกไม่ว่าผู้ฝึกฌานข้างนอกเก่งกาจเพียงใดก็ไม่สามารถรับรู้ถึงเด็กน้อยได้ หากไม่ใช่เพราะสายเลือดพิเศษของเขา แม้ภรรยาจะเป็นเจ้าแห่งสามโลก แม้ตบะของเขาจะมิอาจคาดเดาได้ เกรงว่าก็หาเด็กน้อยไม่เจอเจตนาร้ายมาก วิธีการก็ร้ายกาจมากด้วยที่สำค
