ึงเด็กน้อยได้ นางมองไปที่ต้าซือมิ่งด้วยสัญชาติญาณกลับพบว่าเขาขมวดคิ้วเรียวยาวเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่สามารถรับรู้ถึงเด็กน้อยได้ว่าอยู่ที่ใดเยี่ยนอวี๋ตระหนก “สามี เสี่ยวเป่า…”“ชู่” ต้าซือมิ่งที่ยื่นมือไปดึงภรรยามาข้างกาย เขาลูบมืองดงามของภรรยาเป็นการปลอบประโลม อันที่จริงอนุสติของเขาไล่ตามเด็กน้อยไปทันทีที่เด็กน้อยหายไปแล้วต้าซือมิ่งสัมผัสได้ถึงการหายตัวของเด็กน้อยต่างจากซีหวังหมู่เขารู้ว่าเด็กน้อยไม่ได้แผลงอิทธิฤทธิ์หายตัวไปเอง แต่ถูกอิทธิฤทธิ์ภายนอกลักพาตัวไปด้วยความรวดเร็วและชั่วร้ายมาก ยังทำให้เขาไม่สามารถจับได้ว่าไปที่ใดในตอนแรก
ทว่า… กู้จื่อเฟิงในครานี้ เขายืนข้างหน้ากุ่ยหมู่เจี่ยนชิวและเปิดโปงนางว่า “เจ้าสินะ”เพียงแค่ประโยคๆ เดียวก็ทำให้สายตาของทุกคนมองไปที่เจี่ยนชิวแม้แต่จางอวิ๋นเมิ่งที่ยังไม่เคยปริปากซึ่งกำลังช่วยเอ้อร์เหมาและเยี่ยนจื่อเยี่ย รวมถึงอินหลิวเฟิงที่เป็นห่วงเอ้อร์เหมา พวกเขาต่างมองมาทางนี้แล้ว โดยเฉพาะอินหลิวเฟิง หลังจากที่เขามั่นใจแล้วว่าเอ้อร์เหมาไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายกู้จื่อเฟิงแล้ว“กู้จื่อเฟิง เจ้าพบอะไรหรือ”กู้จื่อเฟิงที่เขยิบไปด้านข้างสองก้าว รักษาระยะห่างกับอินหลิวเฟิงด้วยสัญชาติญาณ เขาก็พูดขึ้นว่า “ตั้งแต่ที่มารดาของปฐมราชินีเยี่ยนปรากฎกลางอากาศ ข้าก็รู้สึกได้ว่านางปล่อยตัวอะไรบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อของนาง”“ยมทูตดำ?” ยมราชถามข
