็งอกใบไม้น้อยๆ ออกมารวบตัวเอ้อร์เหมาไว้ราวกับกำลัง‘ประสมโรง’ ด้วยและในครานี้ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีลำแสงสีดำจางๆ กำลังกลับไปในแขนของเจี่ยนชิวเงียบๆ แล้วเรื่องดีคือ หลังจากที่เอ้อร์เหมาได้ผสานพลังนิพพานของจางอวิ๋นเมิ่งและวิชาฟื้นคืนชีพของเยี่ยนอวี๋และเด็กน้อยแล้ว แผลบริเวณท้องก็มีอาการคงที่ ลมหายใจของเขาก็เสถียรแล้วอินหลิวเฟิงเกือบจะร้องไห้ “เจ้าคนโง่!” รีบขึ้นมาแต่แรกก็จบแล้ว! เกือบจะต้องเสียชีวิตไปแล้ว
จ๊อก… เด็กน้อยที่ท้องร้องทำได้เพียงถอนตัวออกมา หันไปหาพ่อ ‘นม’ แล้ว จากนั้นเขาก็พบว่าท่านพ่อของเขากำลังทำอาหารให้เขาแล้วต้าซือมิ่งที่กำลังก่อไฟทำอาหารให้เด็กน้อยจริงๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เป็นกังวลกับสภาพของเอ้อร์เหมาแม้แต่น้อย เพราะพลังการรักษาของอีกฝ่ายล้วนมีฝีมือยอดเยี่ยมแต่เขารู้ว่าหลังจากที่เด็กน้อยรักษาเขาเสร็จแล้วยังช่วยรักษาเอ้อร์เหมาต่อต้องหิวแน่นอน เขาจึงเริ่มทำอาหารให้เด็กน้อยแล้วถึงอย่างไรขนมและนมก็ไม่เพียงพอต่อพลังงานที่สูญเสียไปของเด็กน้อย ต้าซือมิ่งที่เป็นพ่อคนคนนี้จึงเตรียมอาหารให้เด็กน้อยอย่างรู้งาน“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดขาของท่านพ่อเขาไว้อย่างดีใจ “รักพ่อ!”ต้าซือมิ่งหรี่ตามองเด็กน้อย เห็นดวงตากลมโตไสแจ๋วที่ยิ้มจนเป็นพระจันทร์เสี้ยวดังนั้นคนที่กำลังช่วยคนอยู่ฝั่งนั้นก็ช่วยคนต่อไป ส่วนสองพ่อลูกฝั่งนี้คนหนึ่งกำลังทำอาหาร ส่วนอีกคนก็ตามติดท่านพ่อของเขาแจทำเอาเจี่ยนช
