ทุกคำถามของกู้จื่อเฟิงล้วนมีกับดัก เขากำลังหลอกถามนางทว่าเจี่ยนชิวก็มีไหวพริบของทวยเทพ ทำให้นางรู้ว่ากู้จื่อเฟิงคนนี้ไม่ใช่คนที่รับมือด้วยง่าย เขาอาจจะรู้บางอย่างแล้ว ซึ่งสิ่งนี้ทำให้นางรู้ว่า นางอาจจะมีเวลาไม่มากแล้วหากแสร้งทำเช่นนี้ต่อไปคงไม่ใช่วิธี เจี่ยนชิวคิดในใจ เตรียมเร่งลงมือให้เร็วขึ้น ตอนนี้นางไม่สามารถกลับตัวได้แล้ว มีเพียงพิชิตด้วยกลเม็ดอันแยบยลขณะที่พวกเขายังแค่สงสัยเท่านั้นทว่า…บางทีพวกเขาอาจจะกำลังรอให้ข้ายอมรับ เจี่ยนชิวกังวลเรื่องนี้เช่นกัน ถึงอย่างไรด้วยพลังการต่อสู้ในสมัยมหาสงครามเทพและมารและความรักที่เทียนตี้มีให้นาง แม้จะไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด แต่ปฐมราชินีเยี่ยนก็คงไว้หน้านางไม่มากก็น้อย แต่หากนางยอมจำนน พวกเขาก็จะได้หลักฐาน ซึ่งก็คงไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก เจี่ยนชิวจึงรู้สึกสับสนแต่ความสับสนนี้ทำให้นางตัดสินใจได้ทันทีว่านางจะทำ เมื่อนางเงยหน้าแล้วบังเอิญเห็นดวงตาสีดำคู่หนึ่งของเด็กน้อยที่กำลังมองกะพริบราวกับดวงตาของปฐมราชินีเยี่ยนเจ้าตัวร้ายตัวนี้! เห็นทีคงเลี้ยงไม่เชื่อง ใช้เป็นหมากแล้วกัน ขณะที่เจี่ยนชิวกำลังคิดเช่นนี้…
“เนะ…”เหมือนกับว่าเด็กน้อยจะรู้สึกถึงบางอย่างได้ เขามุดศีรษะเข้าไปในซอกคอของท่านพ่อแล้วต้าซือมิ่งลูบศีรษะของเด็กน้อย “เป็นอะไรหรือ”เจ้าตัวน้อยที่กอดท่านพ่อไว้แน่น เขาก็โก่งตัวไปมาไม่ได้พูดอะไรต้าซือมิ่งที่รู้ว่าเด็กน้อยกำลังอ้อน เขาก็รวบตัวเด็กน
