ป็นหมื่นล้านคำในใจ แต่สุดท้ายก็พูดเพียงคำว่า “ขอบใจนะ”เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจนัก เยี่ยนจื่อเยี่ยกลับยื่นมือไปกอดน้องสาวคนเล็กคนนี้ไว้แล้ว “ขอบใจ!”เยี่ยนจื่อเยี่ยในครานี้ เขารู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่น้องสาวเกิดในครอบครัวของพวกเขา นางเป็นปลาจิ่นหลี่ซึ่งเป็นปลามงคลของพวกเขาตั้งแต่เด็กและเสมอมา แต่พวกเขากลับปกป้องนางได้ไม่ดีพอสุดท้ายคนที่ปกป้องนางได้ดีที่สุดกลับคือน้องเขยเยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นตบหลังพี่ใหญ่เบาๆ “เราเป็นครอบครัวเดียวกัน”“อืม” เยี่ยนจื่อเยี่ยกอดน้องสาวไว้แน่น “ครอบครัวเดียวกัน!”เยี่ยนอวี๋ยิ้มจางๆ “อยากเห็นสีหน้าท่านพ่อตอนเห็นท่านแม่จริงๆ”
“ต้องร้องไห้แน่ๆ” เยี่ยนจื่อเยี่ยพูดพลางหัวเราะและปล่อยน้องสาวในอ้อมอกออก “และร้องหนักแน่ๆ”เยี่ยนอวี๋ก็คิดเช่นนี้ แต่ครานี้ นางไม่กลัวว่าท่านพ่อจะร้องไห้แล้ว“ท่านแม่จะปลอบเขาเอง”“ใช่แล้ว” เยี่ยนจื่อเยี่ยมองไปที่ทะเลสีเลือดกู้จื่อเฟิงกลับแอบมองกุ่ยหมู่ตลอดเวลา ทว่า…ตูม!บ่อหกวิถีกลับระเบิดขึ้นในครานี้!
