ความสุข ในขณะเดียวกันก็ไม่ลืม ‘สั่ง’ ท่านพ่อของเขา “พ่อ พ่อ… เป่า กินปลา”“พ่อจะทำให้”“ฮ่า…”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจจนจะบินขึ้นมาแล้วต้าซือมิ่งก็ยกมุมปากอันเย้ายวนขึ้น เขาม้วนแขนเสื้อขึ้นนานแล้ว กำลังทำขนมจิ่วอิงที่เสี่ยวเป่าชอบมากที่สุดช่วงนี้ให้เขา ขนมเหล่านี้ไว้ให้เด็กน้อยเอาไปกินระหว่างทางไปยมโลก…เมื่อหยวนสื่อเทียนจุนและเทียนตี้กลับมา ในจักรวาลดั้งเดิมก็เต็มไปด้วยควันหนาทึบ อาหารมากมายก็เตรียมเสร็จแล้ว ถึงอยากไรจำนวนคนทำก็มีมาก ดังนั้นเมื่อทั้งสองนั่งลงก็ได้ทานอาหารแล้ว“รสชาติใช้ได้เลย” เทียนตี้ทานอาหารอุ่นๆ อัน ‘คุ้นเคย’ อดนึกถึงเมื่อก่อนไม่ได้ แม้เขาในครานั้นจะกลายเป็นเทพแล้ว แต่กลับยังรู้สึกหิว เริ่มไม่รู้สึกหิวตั้งแต่เมื่อใด เขาเองก็ลืมไปแล้ว รู้เพียงว่าอาจารย์ทำกับข้าวไม่เป็น คนที่ลงครัวมีเพียงเซ่าเฮ่าและเจ้าวิหคทมิฬเขาก็ทำได้ แต่รสชาติธรรมดา แค่พอทานได้เท่านั้น“จานนี้พี่รองเสาเป็นคนทำ พูดได้ว่าธรรมดา” อินหลิวเฟิงเริ่มแนะนำอย่างกระตือรือร้น “ของพี่ใหญ่เยี่ยดีกว่าจานนี้ แต่ว่าข้าบอกท่านนะ จานที่อร่อยที่สุดคืออาหารสองสามจานที่อยู่ข้างหน้ากูไหน่ไน เห็นหรือไม่ ต้าซือมิ่งทำ สุดยอด”เทียนตี้ไม่เชื่อ ทำท่ายื่นตะเกียบไปคีบมาลอง ทว่า…เพียะ
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ปากเต็มไปด้วยอาหาร เพียงฝ่ามือเดียวก็ตบตะเกียบของเทียนตี้ออกไป เขายังคิดจะครอบครองอาหารทั้งหมดที่ท่านพ่อเขาเป็นคนทำ แต่เขาถูกเยี่ย
